elisanna

zet eens een rits op een 'hobo sack'

2012-03-06T11:19:00.001+01:00

De hobo zakjes. U zag ze hier al vaak. Meestal als geboortecadeau, maar ook als verpakking voor een verjaardagscadeautje. Nu maakte ik eentje voor Billy. Onze puppy. Een border collie van bijna 8 weken oud. Gestoord denkt u, waarschijnlijk wel. Eenmaal bezig met de voorbereidingen voor de komst van ons nieuwe gezinslid, begon ik ook ervoor te naaien. Stom hè. Maar als we weg gaan, moeten toch de koekjes mee, en de speelgoedjes, en natuurlijk ook de ***zakjes, de leiband, .... Waar anders kan je al dat kleinood beter in opbergen dan in de beruchte 'hobo sack'.

Bij Bambiblauw bestelde ik een stukje hondenstof, als we iets maken voor 'den hond' gaan we ook all the way hè, met een aangepaste stof dus. Het zakje kreeg vooraan een ritsvak, handig om dingen apart in weg te steken. Dat ritsvakje is er opgezet, volledig volgens het noodlehead-rugzak principe, u weet wel, dat andere beruchte zakje.

En om echt volledig te zijn, een extra zakje voor de hondenkoekjes en één voor de ***zakjes.

Dat minitasje kan eenvoudig aan de leiband gehangen worden, makkelijk voor tijdens de wandeling. Alhoewel ik denk dat ik de enige zal zijn die er zo mee zal rondlopen (het heeft toch al serieus dienst gedaan tijdens onze dagelijkse uitstapjes)....

En hier is hij dan, onze Billy. Een heerlijke, actieve en ongelofelijke knuffel puppy. En ja, ik weet wat gedaan overdag, twijfelt u daar maar niet aan!

het hoesje dat niet meedeed

2012-03-01T08:59:00.000+01:00

Ik kocht me een nieuwe gsm.
Mijn vorige was echt nog een voorhistorisch model, en ik zou er nog steeds mee rondlopen, ware het niet dat het ding blokkeerde bij het opendoen van nieuwe berichten. Ik ben niet zo'n gsm gebruiker, bellen ermee doe ik zelden, ik heb hem eigenlijk vooral om bereikbaar te zijn en af en toe een sms te versturen. Maar, zoals ik al zei, deed hij niet meer mee met dat laatste, dus ging ik voor een nieuw model. De man van de gsm winkel schrok zich een ongeluk, toen hij mijn oud ding opendeed, en daar, in een voorhistorische gsm, ook nog een voorhistorische sim kaart tegenkwam. Nog eentje van in de beginjaren van het gsm bestaan. Ik heb dus een unicum op zak, vanbinnen in de telefoon.

Dit terzijde. Mijn oude hoesje paste niet meer voor de nieuwe aanwinst. Tijd dus om dat mooie stofje, gekregen van mijn secret santa, een bestemming te geven. Ik nam de maten op van de gsm, wat achteraf gezien al een slechte start bleek. Er liep dan ook het een en ander mis, met dit hoesje. Veel heeft misschien te maken met het feit dat ik het snel wou afhebben, en eraan begon net op het moment dat de kinderen van school kwamen, de eerste dag na de vakantie. Druk was het dus, maar ik wou en moest het ding afmaken, zodat die gsm snel proper kon weggeborgen worden in de handtas.

Ik zei het u al, het ging al mis bij de start. De maten opnemen. Alhoewel ik links en rechts extra ruimte voorzag, bleek het hoesje al snel te klein. Drie keer heb ik het geheel losgetornd, de naadwaarde kleiner gemaakt, tot ik echt niet meer ruimer kon gaan. En als u weet dat lostornen niet mijn favoriete bezigheid is, zeker niet als daar ook nog een laag vlieseline tussenzit en je dus haast niet aan dat stiksel geraakt, begrijpt u ook dat ik me serieus begon te ergeren aan dat kleine onding.

Maar ik zette dapper door.

Aan de achterkant van het hoesje naaide ik een klein zakje op, in contrasterend oranje (dat ook in de print van de stof voorkomt) en met een zwart paspeltje afgewerkt. Het hoesje sluiten wou ik doen met lint en drukknoop. Het lint werd gemaakt uit dezelfde oranje stof. En ik had nog mooie blauwe drukknopen liggen, gekocht bij bambiblauw, toevallig net hetzelfde blauw als in de stof.

Maar daar begon ellende twee. Ik zeg u één ding, begin niet met drukknopen in te slaan op een moment dat het bijna etenstijd is, je vier hongerige kinderen hebt rondlopen, en je avondmaal eigenlijk allang moest staan pruttelen op het fornuis. Begin er niet aan. Ik deed het wel, met alle gevolgen vandien. Ik heb nogal wat staan vloeken, met die hamer in mijn hand, die ik voordien al meerder malen uit de hand van de jongste zoon moest trekken, die met zijn hongerige maag precies ook vernielzuchtig werd. Pffff, dan vraag ik mezelf toch serieus af waarom ik me die ellende aandoe, en het niet gewoon laat liggen tot na etenstijd.... Na enkele pogingen, geraakte alles op zijn plaats, min of meer toch. Mijn (en uw) geoefende oog ziet dat de drukknoop, het deel onderaan, eigenlijk enkele millimeters meer naar rechts had moeten staan. Maar dat zijn details. Het hoesje was af, dat was het belangrijkste en eindelijk kon ik, ruimschoots te laat, beginnen aan het vullen van die kleine hongerige maagjes .....

Vink with Pink

2012-02-28T08:38:00.000+01:00

De Vinktas. Ik zag ze hier voor het eerst en ging meteen eens kijken op de flickr pagina van Vink. Want daar vind je de uitleg, kort en krachtig.
Bij Pauli zag ik op de restjestafel een grote donkerbruine dikke lap stof liggen, 100%wol. Voor een spotprijs, want er zaten hier en daar ook een paar fouten in. Fouten die amper zichtbaar waren met het blote oog. Dus hup, mee naar huis, die dikke lap stof. Meestal als ik stof koop, heb ik niet echt een vooropgesteld plan van wat ermee te doen. Maar hierbij had ik het wel, het zou een Vinktas worden, want die vraagt wel om een beetje stevigheid. Bij dezelfde stoffenwinkel nam ik ook de ruitjesstof mee, die ik zou combineren met de wollen stof. En tot slot nog een lang stuk felroze tassenband erbij, gekocht op het stoffenspektakel.

Dan het werk. Patroon overtekenen: ok - knippen: ok - voering naaien: ok
En dan de wollen delen in elkaar steken. Zonder boventransportvoet was het me nooit gelukt denk ik. Mijn machine maakte zelfs daarmee af en toe vreemde geluiden, geluiden die je liever niet hoort komen uit een gebruiksvoorwerp dat je dagelijks 'nodig' hebt. Bij momenten dacht ik dat het ding het ging begeven, als ik me door drie lagen dikke wollen stof doorworstelde. Maar het ging. Hier en daar heb ik de tas nog eens extra doorstikt, voor de stevigheid, en om de stof goed op zijn plaats te houden. Bovenaan werkte ik het geheel af met een resem ruwe stiksels, in felroos, goed contrasterend met de bruine stof.

En de tas, die werkelijk megagroot is, ging mee, op reis. Ik heb ervan genoten, al mijn persoonlijke 'spullen-die-ik-nodig-heb-onderweg' vonden er hun plaats in, samen met sjaals, mutsen en wanten van de hele kroost. Ja, ik ben weer een tas een rijker, en ik ben er wreed content mee. Dank-je-wel, Vink!

slapen in de auto

2012-02-17T08:37:00.002+01:00

Vannacht vertrekken we voor een weekje naar de sneeuw. Naar veel sneeuw, en veel kou (en dit terwijl ik nu net snak naar de lente, maar dit even terzijde). We nemen mee: veel warme kleren, veel eten, veel spelletjes, veel boeken en puzzels... en ook veel kussens. Want we rijden midden in de nacht, tijdens slaaptijd dus. De chauffeur van dienst, mijn lieftallige echtgenoot, kruipt vrijdagnamiddag al vroeg onder de wol, om dan de hele nacht wakker te kunnen blijven en ons veilig te vervoeren 800 kilometers lang. Maar de vier kinderen en ik, wij kijken vrijdagavond eerst nog naar een filmpje en gaan pas laat slapen. Om twee uur 's nachts, vertrektijd, zijn we bijgevolg nog moe, nog heel moe, en willen we rustig verder slapen in de auto. Dekens gaan mee, die hebben we hier nog met hopen liggen (en Anna neemt haar nieuw exemplaar mee), maar deze keer (en dat vergaten we de andere jaren steevast) ook kussens. Want leg u maar eens enkele uren tegen de autodeur of half tegen uw buur. Niet comfortabel, ziet u. Dus liet ik elk kind plus mezelf een stofje kiezen, en daar werd een kussensloop van gemaakt. Geen geruzie dus, ieder heeft zijn eigen exemplaar, groot genoeg om zich tegen te nestelen tijdens de lange rit.

Nu ga ik snel nog wat inpakken (dat doe ik dus echt niet graag!), en dan zijn we klaar voor een weekje echt winteren. En als we terug komen, verwacht ik lente en zonneschijn. Kunnen de thuisblijvers daar alstublieft voor zorgen, want ik vrees dat ik dan geen dag langer echte koude kan verdragen.....

secret valentine

2012-02-15T09:55:00.000+01:00

Voor het tweede jaar op rij organiseerde het Leuvens Stiksel "Secret Valentine". Wie meedoet krijgt iemand toegewezen waarvoor een klein cadeautje moet voorzien worden, die dan op 14 februari worden uitgedeeld (een leuke manier om elkaar wat beter te leren kennen). Ik gaf me op, al was het alleen al maar voor de spanning en verrassing.
En die spanning is verzekerd op zo'n avond. Al de cadeautjes lagen (onverpakt) verzameld en waren voorzien van een label met drie 'eigenschappen/woorden/herkenningspunten' over je secret valentine. Ik kon mijn pakje er snel uithalen, want de drie trefzinnen die op het kaartje stonden konden alleen maar mijn richting uit wijzen (fulltime mama van vier - haar tweede thuis was een tijd lang het Arenbergkasteel - lust geen pannenkoeken : dat ben ik dus!). Mijn cadeautje kwam van Kathleen (alias Fanny&Laura), u kent haar wel, de dame achter deze geweldige blog en deze schitterende webshop. En als u haar nog niet kent, ga dan snel een kijkje nemen! Haar cadeautje was een schot in de roos. Drie verslavingen van mij op rij. Kijk en aanschouw.
Verslaving 1: ritstasjes. Kathleen maakte een prachtig strik ritstasje, in een zalig stofje, een uniek exemplaar voor mijn verzameling.

Verslaving 2: notitieboekjes. Ik ben een lijstjesmens. Alles schrijf ik op. Maar dan ook echt alles. Bijgevolg verzamel ik ook notitieboekjes om al die lijstjes in neer te pennen. En alweer zorgde Kathleen voor een uniek exemplaar voor mijn verzameling. Ik had haar al eens laten weten dat ik haar 'gepimpte notitieboekjes' zo leuk vind. En ziehier, er zat er zowaar eentje speciaal voor mij in het ritstasje verborgen.

Verslaving 3: chocolade. Daar kan ik echt niet van af blijven. Een grote verslaving. En de chocolade onder de vorm van paaseitjes, facebookvrienden zullen deze inside-joke wel begrijpen. Ik ben sinds kort een echte paaseitjes freak geworden, geen paasei is veilig in mijn buurt (en ja, ik weet het, pasen is nog ver weg, maar wist u dat ze nu al paaseitjes verkopen?).

Cadeautjes krijgen is natuurlijk heel leuk (nog eens een grote dank-je-wel Kathleen!).
Maar zelf kreeg ik ook een secret valentine toegewezen, waar ik dan op mijn beurt een cadeautje voor moest maken. Mijn secret valentine was Lieselot. Lieselot van Bambiblauw. Niet evident dus, iemand die bedolven zit onder de stofjes en naaiaccessoires, iemand met bijgevolg een gigantisch grote passie voor naaien.

Iedereen die zich opgaf, moest een vragenlijst invullen. Aan de hand daarvan kom je al wat meer te weten over je slachtoffer. Lieselot vulde haar lijst heel summier in. De laatste vraag luidde "Waarmee kan je Secret Valentine je zeker plezieren?", als antwoord stond er "Iets om schatten in op te bergen, iets nostalgisch of iets praktisch. Een verrassing." Heel ruim dus. En met die info ging ik aan de slag.

Vooral het 'schatten opbergen' sprak me aan. Ik dacht meteen aan het naaidoosje dat ik voor onze dochter eerder al maakte. Een tof ding, gemaakt van karton en stof, helemaal in elkaar genaaid. Een ideale schattendoos. Lieselot gaf nergens weer welke kleuren ze graag zag (dat blauw tot haar lievelingskleuren behoort, spreekt voor zich, toch ging ik niet de blauwe toer op, ze houdt toch ook van verrassingen?). Dus ging ik voor een heel kleurrijk flanellen stofje, lekker zacht en vrolijk.

Ik stak het doosje in elkaar en voorzag aan de binnenkant enkele tussenschotten, die makkelijk uitgehaald en verplaatst kunnen worden. Een lege schattendoos afgeven, vond ik maar niks. Dus werd de doos gevuld met enkele persoonlijke schatten: een zakdoekenzakje, een bloemenbroche à la zsa zsa, een vleugje kant, een blikken doosje met kleurrijke spelden en een zelfgemaakte 'bambiblauw' stempel.

Zoals hierboven al gezegd, moesten de secret valentinecadeautjes niet verpakt worden, maar wel voorzien worden van een label met drie eigenschappen/woorden met betrekking tot jou secret valentine.
Bambi, Baby, Bride. Allemaal B's van Bambiblauw. Bambi ligt voor de hand, Baby verwijst naar de vroedvrouw in Lieselot en Bride naar haar trouwplannen. Makkelijk toch?

Ik maakte tot slot nog een bijhorend draagtasje, om de schattenkist in stijl mee naar huis te kunnen nemen....

twee keer happy (in red)

2012-02-13T13:09:00.000+01:00

Een tijdje geleden plaatste blogster Happy in Red de handleiding voor een draagtas op haar blog. En ik en draagtassen, dat is een schitterende combinatie. Ik heb er veel, geef er veel weg en maak ze bijgevolg ook heel graag.

Ze zijn snel gemaakt, en van een heel handig formaat. En je kan er eindeloos stoffen mee combineren.

Handig om mee te nemen in de handtas voor de boodschappen, of in de auto tijdens lange ritten om de strips voor de kinderen in op te bergen (die anders, bij ons toch, toch maar her en der verspreid liggen in de auto). Ik ga ze voor dat laatste gebruiken, en vul ze met strips, snoepjes en drankjes, want vrijdag vertrekken we voor een weekje op vakantie, de tassen zullen dus meteen heel goed van pas komen!

pauwenveren: monaluna bij vermiljoen

grote bollen: echino bij Julija's shop

oranje stof: Pauli Leuven

kleine stipjes: stoffenspektakel

het neem-je-zorgen-weg dekentje

2012-02-10T09:02:00.000+01:00

Onze jongste dochter is een zorgenkind. Neen, geen zorgen om haar, dat hebben we niet. Het is een heerlijk, mooi en slim kind. Maar zij, zij maakt zich vaak zorgen. Haar serieuze blik die ze bijna elke dag opzet, verraadt veel. Het lijkt wel of ze het nodig vindt om al het leed van de wereld op haar tengere schoudertjes te dragen. Een hemelsbreed verschil met haar oudere zus, die het leven door een roze bril ziet, rondfladdert zonder ook maar een greintje zorgen en zich zelden of nooit iets aantrekt. Die oudste, die voelt zich fantastisch goed hoe ze is, en zo moet het zijn. De jongste dochter kijkt dan ook met grote ogen op naar haar zus, die in haar ogen in alles beter is. Ook al benadrukken wij als ouder zo vaak elk kind zijn eigen talenten (en kan zelfs de oudere zus tegen de jongere zus vol bewondering vertellen dat ze toch zo goed kan rekenen, terwijl zij van zichzelf weet dat rekenen niet haar ding is), ons Anna blijft zich zorgen maken. Ik probeer dan ook wanneer ik kan haar dat ene beetje extra aandacht te geven dat ze net dan nodig heeft, maar makkelijk is het niet. Zeker niet met vier kinderen in huis. Je plaats daarin zoeken, is voor een kind geen eenvoudige opdracht, hoe hard je als ouder ook je best doet.

Gisteren had ze even een tegenslag. Niets ergs hoor, een typisch meisjesding, maar toch, genoeg om een mama van wakker te laten liggen (ik houd mijn hart vast voor wanneer de grote meisjes-zorgen hier komen binnensluipen, mijn moederhart zal niet veel rust kennen). Ja, ik lig dan echt wakker van haar kleine mini-zorgen, die in mijn ogen misschien wel niets betekenen, in haar ogen zijn het waarschijnlijk onoverkomelijke obstakels. Die ochtend, na de slapeloze nacht, zag ik haar naar school vertrekken met de woorden: ik denk er vandaag over na, mama. En dan denk je na een hele nacht, ook nog de hele dag aan dat kleine zorgenkind van je.

Ik wou haar graag iets maken dat ze zou vinden bij thuiskomst. Iets om even onder weg te kruipen met haar mini-zorgen. Een zacht dekentje dus. Ik moest het doen met wat ik in huis had, geen paspel dus, maar wel heerlijk felgroen fleece gecombineerd met roze en oranje bloemen. Allemaal kleuren die behoren tot het lievelingskleurenpalet van de jongste dochter.

En oh, wat was ze blij toen ze thuiskwam. We hebben het eerst even gehad over haar mini-zorgje en toen gaf ik haar het neem-je-zorgen-weg dekentje. Helemaal voor haar alleen. Ik had plotsklaps een ander kind in huis. Voor even waren de zorgen verdwenen en leek ze wel tien kilogram lichter. Ze fladderde rond, en nam het deken overal mee: bij haar huiswerk maken, bij het lezen van haar boek, aan tafel, voor de tv en tot slot drapeerde ze het onder haar donsdeken, om er lekker zacht onder weg te kunnen dromen.

Conclusie: het dekentje werkt, het neemt wel degelijk die kleine mini-zorgen weg....

bloemenstof en fleece: Pauli Leuven

voor baby Laura

2012-02-09T09:25:00.000+01:00

De geboortezakjes blijven hier erg populair. Deze keer maakte ik een zakje voor iemand die voor het eerst oma werd, van babymeisje Laura.

bloemenstof: annamarieke

groene stof: koekepeertje

wit touw: veritas

blauw en hartjes voor Maite

2012-02-06T09:00:00.000+01:00

Anna ging naar een feestje. Het feestje van haar nieuwe vriendin Maite. Voor haar verjaardag kocht ik een dagboek en een vriendenboekje. Ik heb, naar mijn eigen dochters kijkende, de indruk dat dat soort boekjes het tegenwoordig heel goed doen bij jonge meisjes. Vooral dat dagboek mèt slot is hier een gegeerd item. Ik maakte voor Maite iets waar ze meteen haar nieuwe boekjes in mee kan nemen. Een handtasje dus. Op kleine meisjesmaat. Ik maakte ze al eerder, voor Gheetika en Fran. Maar deze keer net ietsje anders.

Tussen de voor- en achterkant van de handtas stikte ik een witte paspel.

Op het handvat werd in miniletters de naam van de jarige geflockt.

En een grote vilten pompom siert het handtasje. Net ietsje anders dus.

hartjesstof en blauwe stof: Pauli Leuven

even tussendoor

2012-02-04T10:22:00.001+01:00

Voor de dochter van een vriendin ...

maakte ik even tussendoor ...

snel twee tasjes ...

een gsmhoesje en een ritstasje voor sleutels, kleingeld, buspas, ...

lente in mijn zetel en zelf paspel maken

2012-02-02T09:13:00.000+01:00

Laatst was ik bij Annamarieke. Zij woont helemaal niet ver van ons, maar toch probeer ik zo weinig mogelijk langs te gaan in haar gezellige atelier. Want als ik ga, dan heb ik prijs. Net dan is er weer een nieuwe lading stoffen toegekomen. En alhoewel ik vorige keer enkel een stukje petrolblauwe boordstof nodig had, kon ik echt niet aan de verleiding weerstaan. Echt niet. Ik kocht me enkele metertjes lente, waaronder dit heerlijke bloemenstofje. Ik was er meteen verliefd op, want dat rood, dat is geen gewoon rood, het ligt ergens tussen rood en donkeroranje, ik kan het niet omschrijven, maar ik krijg het meteen warm, als ik kijk naar dat rood (en het warm krijgen, dat is net wat ik vandaag nodig heb, met die snijdende kou buiten).

Mijn eerste plan was om er twee grote kussens mee te maken, voor in de zetel. Voor een beetje meer lente in huis, want ik ben geen wintermens, ik wil zon en bloemen en lente en buiten rondlopen op mijn blote voeten en geen kou hebben (tja, ik wil misschien net iets te veel). En toen onze jongste me enkele dagen geleden fier zei: mama, als de bloemen er zijn, dan is het lente; dacht ik meteen, awel, dan zorgen we toch gewoon zelf voor die bloemen. De eerste tulpen staan hier al te schitteren (in mijn oranje vaas), en nu blinken de gebloemde kussens ook nog eens in huis. Het is lente, hier binnen bij ons!

De kussens zijn gemaakt volgens deze handleiding. Achteraan bevestigde ik wel nog twee drukknopen, zodat de 'achterflap' mooi gesloten blijft. En waar ik voorheen altijd kant-en-klare paspel gebruikte, maakte ik ze deze keer zelf.

Eerst wist ik niet goed hoe eraan te beginnen, aan het zelf paspels maken. Maar na mijn hulplijn bij de facebookgroep van het Leuvens Stiksel te gebruiken, zag ik echter meteen in dat het een werkje is dat echt zo simpel is als het eruit ziet. Geen addertjes onder het gras, gewoon enkele meters biais en koord van bij de veritas, en het klusje was snel geklaard.

bloemenstof: annamarieke

biais en paspelkoord: veritas

hiep hiep hoera voor bram !

2012-01-31T08:51:00.000+01:00

Nadat ik voor zijn zus een verjaardagscadeautje maakte, was het nu de beurt aan Bram. Hij werd gisteren 9 jaar. En jongens van 9 zijn echt wel al groot (ik heb er hier één van elf rondlopen en kan er dus al van meespreken). Wat maak je dan? Na even nadenken, kwam ik bij de beruchte noodlehead rugzak. Ik geloof zowat de bekendste rugzak in blogland. En als je eenmaal de rugzak hebt gemaakt, begrijp je wel waarom. Hij doet het altijd goed, altijd, als cadeau.

De vosjesstof lag hier al heel lang, niet wetend wat ermee te maken. Ik zag er al rokjes in en kussens, en was eigenlijk van plan de stof voor dat laatste te gebruiken. De oranje biais ligt al klaar om tot paspel te worden omgevormd. Maar na het doorspitten van mijn stoffenkast, vond ik ook net die vossenstof het meest geschikt om te verwerken tot rugzak. Nu, in zo'n rugzakje zit niet zo heel veel stof, dus voor dat kussen heb ik nog wel wat over. Dat komt er dus nog. Ooit.

Maar eerst de noodlehead. Ik zocht oranje om erbij te combineren. Geen gemakkelijke opdracht, want net dat oranje vond ik niet bij onze plaatselijke Leuvense stoffenwinkel. Ik maakte een gok, en kocht een donkerdere variant oranje, die er wonder boven wonder uiteindelijk toch schitterend bij leek te passen.

De jarige kreeg van ons ook nog een boek. En neen, niet zomaar één, maar wel een prachtexemplaar van Roald Dahl. Zijn boeken worden hier, door onze kinderen, echt verslonden, en voor ons is dat weer een stukje jeugdsentiment.

Het boek werd verpakt in een bijpassende verpakking. Ah ja, u kent mij toch ondertussen? En waar ik in het verleden vaak deze handleiding gebruikte als boekenhoesje, gooide ik het nu eens over een andere boeg. Op pinterest zag ik dit voorbij komen, een hoesje voor vanalles en nog wat. Ik maakte er een boekenhoesversie van.

Een bladwijzer uit de restjes stof erbij en Bram kan beginnen lezen, en zich laten meeslepen in het geweldige avontuur van Daantje, de wereldkampioen.

Tot slot nog een verjaardagskaart. Nadat de vorige stoffen-kaart-versie heel goed meeviel, ging ik terug aan de slag met de stofjes, die ook gebruikt zijn voor de cadeaus. Met vooraan een kalender van deze maand, een verwijzing naar de verjaar-dag van de ontvanger.

Het cadeau is af nu, helemaal af, en gaat vandaag richting jarige. Proficiat Bram!

vosjesstof: vermiljoen

oranje stof: Pauli Leuven

stofresten #2

2012-01-25T09:22:00.000+01:00

Mijn mand met mini-restjes stond na het vorige restjesproject nog steeds op springen. Hoog tijd dus voor nog een kleine lapjes project.

Wat ik al heel lang nodig heb, zijn patroongewichten. Zo van die zware 'dingen' die je op je patroonpapier legt als je een patroon wil overtekenen. Tot nu toe haalde ik daarvoor mijn hele servieskast leeg. Glazen, borden, al wat maar enigszins bruikbaar was voor het beoogde doel (mijn patroonpapier op zijn plaats houden) werd gebruikt. Vaak zorgde dat voor hilarische taferelen: een grote lap stof op de grond in de hal, cirkelrokpatroon erop (en dat is groot!), heel mijn glazenservies erbovenop en dan ik al kruipend ertussen om het patroon over te tekenen.
En dan ... dan gaat de bel en staat mijn servies daar nog op de grond, in de hal, op een immens papier, op een grote lap stof (en als ik niet snel genoeg rechtsta en de mini-zoon-des-huizes mij voor is met de deur open te doen, krijgt u het zicht van een kruipende mens tussen het servies er nog gratis bij). De meeste doorsneebezoekers zien daar het nut, laat staan de bedoeling van in.

Nu, ik vind dat niet erg hoor, een beetje zotheid maakt het dagelijkse leven toch een stuk leuker. Maar dat heel servies als gewicht, ik vind het maar niks. Dat zorgt alleen maar voor een grote opruim achteraf, en daar verspil ik liever zo weinig mogelijk tijd aan. Dus ... aan de slag met de restjes om vrolijke gewichten te maken.

Ik sneed allemaal kleine lapjes van 12 op 12 cm. Dat werden mini-kussentjes die gevuld werden met rijst (meer specifiek, elk kussentje werd gevuld met 100gr basmatirijst van de colruyt, en moest u er zelf mee aan de slag gaan, gebruik meteen een trechter om de kussens te vullen, zonder belandt er meer rijst naast dan in het kussentje).

Ik topstitchte het geheel wel, om er zeker van te zijn dat de rijstkorrels niet langzaamaan uit het patroongewicht verdwijnen. Op een half uurtje heb je er zo enkele in elkaar gestikt. Simpel toch!

En nu, nu kan ik me, al kruipend op mijn grote lap stof, omringen door allemaal minikussentjes. Nog steeds onbegrijpbaar als de doorsneebezoeker bij ons aanbelt, maar het oogt toch al iets minder bizar zonder het servies erbij...

van vaas naar tafelzeil naar boventransportvoet

2012-01-23T09:50:00.000+01:00

Het begon allemaal met een vaas.

Een knaloranje vaas uit de koopjeshoek van Hema. Zeg nu zelf, voor 5 euro laat je zo'n ding toch niet staan. Ik toch niet, die kleur en die vorm, ik zag de vaas al zo in onze keuken staan. Na de vaas-aankoop, liep ik een hip winkeltje binnen in Leuven, waar ze zalig oranje tafelzeil verkochten, oranje, net als mijn vaas. 8 euro voor een metertje, niet slecht hè. Ik kocht er meteen ook de zwarte versie van. En neen, dat tafelzeil kocht ik niet als tafelkleed, om dan de vaas erbovenop te zetten, daarvoor is het te smal. Onze tafel is zo groot, dat ik daarvoor twee stukken van minstens twee meter lang op minstens 1m50 breed nodig heb (die ik dan nog aan elkaar moet stikken om er één geheel van te maken). En dit oranje en zwarte tafelzeil is te smal en dus niet bruikbaar voor onze tafel. Maar ... met vier kinderen slingert er altijd veel rond in onze keuken, die naast eetruimte ook gebruikt wordt als knutselkamer, we-spelen-een-gezelschapsspel-ruimte, babbelplaats, knikkerbaan en noem maar op. U hoort het al, het grootste deel van onze tijd brengen we door in ... de keuken.

En om al die kleine rondslingerende spullen van onze kinderen wat proper op te bergen, maakte ik enkele tafelzeilmandjes, passend bij mijn vaas en keuken. Mandjes volgens de handleiding van vlijtig. Snel ineengestoken, enorm praktisch in gebruik. En door het tafelzeil, ook volledig afwasbaar.

Voor mezelf maakte ik ook nog een ritszakje om mijn verzameling postkaarten in te bewaren.

En omdat ik bij het vorige te verwerken tafelzeil zo heb gevloekt, vond ik het hoog tijd om mezelf een boventransportvoet cadeau te doen. Neen, ik had die nog niet, u wel? En oh, wat een heerlijkheid om daarmee te stikken door het tafelzeil. Het gaat gelijk niks. Waarom, oh waarom, had ik dat ding nog niet eerder!

Een boventransportvoet is daarenboven ook handig om te gebruiken bij tricot, als ik menig aantal bloggers mag geloven. Moet ik heel snel ook eens uitproberen, met de pas gekochte zalige streepjestricot van Pauli. Ik voel het nu al ... de boventransportvoet en ik worden dikke vrienden, en dat, dat begon allemaal met ... een oranje vaas (waar ik nu snel een bos kleurrijke tulpen voor ga halen) !

mijn eerste...

2012-01-19T08:49:00.000+01:00

pamperzakje. Voor baby Pixie.

Toen ik ongeveer anderhalf jaar geleden begonnen ben met naaien en op blogontdekking ging, waren pampers hier bij ons thuis al lang geen issue meer. Op zoektocht naar makkelijke startpatronen kwam ik het zsa zsa pamperzakje tegen, maar ik heb het dus nooit gemaakt wegens geen pampers in huis.

Toen, een hele lange tijd daarna, kwam eloleo met een biaisloze versie. Dat trok al wat meer mijn aandacht, want al wat zonder biais kan gemaakt worden, daar zeg ik geen neen tegen. Toch ook toen weer, ik maakte het niet wegens geen pampers in huis.

Maar baby's worden geboren (dan wel niet hier ten huize elisanna, al zou ik daar geen neen tegen zeggen) en als er baby's geboren worden, geven we cadeautjes. Soms is dat voor baby's waarvan je de ouders zelf amper kent. Of toch niet zo dat je ze in het dagelijkse leven vaak tegen komt. Als er dan een geboortelijst op het kaartje staat is de klus snel geklaard. Een telefoontje naar de door de kersverse ouders gekozen babywinkel, en een cadeautje naar keuze wordt voor de baby door ons gereserveerd.

Maar als er geen lijst opstaat, ligt de bal volledig in ons kamp. Dan sturen we een felicitatiekaartje op, met iets erbij. En het wil nu dat zo'n pamperzakje gewoon ideaal is om mee in een (weliswaar grote) envelop te steken. Daarenboven is het een enorm handig ding om als kersverse mama mee in de handtas te nemen. Moesten pampers hier ooit terug een issue worden, zou ik me meteen enkele van die pamperzakjes-exemplaren maken.

Een bijpassende felicitatiekaart, om het pamperzakje te vergezellen in de envelop, mocht niet ontbreken. Eerst maakte ik een gelijkaardig aaneengestikt stuk bloemen-ruitjes lapje, dat dan met vliesofix op een blanco kaart werd gestreken. P-r-o-f-i-c-i-a-t erop flocken en ... klaar! Het kaartje ziet er echt schattig uit, zo samen met het pamperzakje, en hopelijk zijn de ontvangers er even blij mee...

Bloemenstof: stoffenspektakel

Ruitjesstof: Pauli Leuven

M1 (oftewel Mathis 1 jaar)

2012-01-16T08:45:00.001+01:00

Ons jongste neefje werd onlangs één jaar. Omdat hij al een hele tijd kan lopen, kreeg hij van ons een schattig rood met geel trekhondje. Een hondje dat hij mee kan nemen tijdens zijn ontdekkingstocht door het huis. Want dat heb je nu eenmaal, pas lopende kindjes stoppen niet met lopen. Vaak tot grote ergernis van de mama en papa. Geen moment rust, alles wordt bestudeerd door die grijpgrage handjes en vaak zijn ze nog snel ook. Er is niks leuker dan het op een lopen zetten, en merken dat er iemand achter je aan loopt om je te pakken. Voor de peuter een spelletje, voor de achternaloper niet altijd....

Om de mama en papa wat rust te gunnen maakte ik voor Mathis een kussen, lekker zacht, met de instelling, zet je kind eens even voor de TV en laat Bumba en konsoorten je peuter entertainen.

En ok, ik maak me geen illusies, een peuter laten stilzitten op een kussen voor langer dan 5 minuten is geen sinecure opdracht. Maar het is het idee dat telt hè. En als hij er niet op wil zitten, kan hij het samen met zijn hond meenemen op trektocht door het huis. Wie weet zet hij er zich ergens wel mee neer, om aldaar, ergens in een uithoek van het huis, een dutje te doen.

Het is mijn allereerste kussensloop à la polkadotjes. Heel leuk om te maken! Ik krijg instant zin om ons hele huis te voorzien van vrolijke kussens....

Hond en kussen gingen samen in een zak, gemaakt volgens een heel snel principe. Ik gebruikte daarvoor deze handleiding. Sneller een zak ineensteken kan haast niet, zo eenvoudig.

En 'de zak als verpakking' kan nadien eventueel nog als 'de zak als speelgoedopberger' dienen. Handig toch? Uit enkele restjes fleece, vilt en katoen werd nog een eenvoudige medaille gestikt, voor op het cadeau.

En zo gingen hond en kussen richting neefje, ons kleinste neefje dat stilaan groot wordt...

sterrenstof: stoffenspektakel

gele paspel: bambiblauw

rode stof: ikea

stoffen papieren vliegtuigjes

2012-01-13T10:26:00.000+01:00

Onze oudste is helemaal into vliegtuigen. Meer bepaald het maken en bouwen van vliegtuigen. Zijn opa heeft hem tijdens de kerstvakantie ingewijd in de modelvliegtuigbouw. Als kind was mijn papa verslingerd aan het ineensteken van prachtige vliegtuigjes, en nu zijn oudste kleinzoon de ideale leeftijd daarvoor heeft, vond hij het tijd om zijn passie door te geven aan de volgende generatie.

Het was schitterend om ze bezig te zien, met heel veel geduld bouwend aan een prachtcreatie. Hendrik is er nu helemaal aan verslingerd en kan niet wachten tot zijn opa langskomt met het volgende vliegtuigproject. Hij heeft als doelstelling heel zijn kamer vol te hangen met eigen werk.

Vliegtuigen hebben hem eigenlijk altijd geboeid. Menig papieren vliegtuigje werd hier al in elkaar gestoken, altijd maar wat ingenieuzer en beter doordacht. En omdat hij jarig was, zocht ik een leuke combinatie tussen stof en vliegtuigen. En waar kan je beter naar ideeën zoeken dan op pinterest. Tik daar 'airplane' en 'sewing' in en er gaat een hele wereld voor je open. En zo kwam ik de stoffen papieren vliegtuigjes tegen.

Zo subliem gevonden. Eenvoudiger kan het niet, waarom niet ipv met papier, met een stuk stof een vliegtuigje vouwen, je moet er maar op komen!

Als basis gebruik je gewoon wat lapjes stof, ter grootte van een A4. En in een mum van tijd heb je enkele kleurrijke vliegtuigjes in elkaar gestikt, leuk toch?!

PS: ik heb ze tijdens het naaien grondig uitgetest. De ene vliegt al wat beter dan de andere, alles hangt een beetje af van de stof en de versteviging die je gebruikt, het mag niet te zwaar worden. Ik heb voor deze vliegtuigjes van die dunne papierachtige vlieseline gebruikt, misschien bestaat er iets dat nog lichter aanvoelt.
En, onze kinderen waren er rapper mee weg dan ik, dat zegt dus veel over mijn kunde van het vliegtuigjes gooien....

verjaren in kleur

2012-01-11T09:27:00.000+01:00

Vandaag is het 11 jaar geleden dat ik voor de eerste keer mama werd. Voor het eerst mocht ik dat overweldigende oergevoel ervaren, een gevoel van 'dit is van mij, van ons, voor altijd'. En ook een gevoel van 'wauw, wat hebben wij dat knap gedaan...' Dat unieke gevoel, dat zich steevast herhaalde bij de geboorte van al onze vier kinderen, hebben we nu nog. Als we kijken naar onze kinderen bekruipt ons nog steeds dat heerlijke WAUW gevoel.

Elf jaar worden op de elfde dag van de maand, onze oudste vindt het zelf heel wat! En dat mag ook, want wie jarig is, staat voor even helemaal alleen in het middelpunt. Net zoals bij de andere verjaardagen worden er dan slingers opgehangen. Ik wou eens iets anders dan een vlaggenlijn, en vond hier een superleuk alternatief.

Allemaal felgekleurde repen papier aan elkaar gestikt, het geeft een super effect! Onderaan hangt een knoopje of belletje als 'gewicht' om de slinger mooi naar beneden te laten hangen. En met washi tape worden ze aan het plafond bevestigd. Zo een heel aantal slingers bij elkaar, en de keuken ziet er hier meteen vrolijk, feestelijk en kleurrijk uit!

Op een t-shirt werd een rood-groen-oranje 11 geflockt, naar deze twee dames hun voorbeeld. Dat je er geduld voor nodig hebt is zeker. Maar het ging best heel vlot, die kleine bolletjes opstrijken.

Hendrik was vanmorgen blij verrast bij het aanschouwen van al die kleuren. Hij vertrok naar school met een zak vol donuts en daarna wordt er hier thuis verder gevierd met zijn beste vrienden. Wij zijn er klaar voor: let the party begin!

* uitslag give away *

2012-01-09T11:52:00.000+01:00

Jullie waren weer met veel - heel veel!
Superleuke reacties, waarvoor mijn welgemeende dank-je-wel.
Ook een dikke merci voor de vele wensen voor het nieuwe jaar, 2012 is alvast fantastisch begonnen!

Maar ook al waren er zoveel reacties op de give away, maar zes onder jullie kan ik iets toesturen.
Random.org gaf me volgende nummers 242 * 47 * 125 * 225 * 162 * 198,
of anders gezegd else * ief * juf nyny * 3N173 * mamamaakt * isabelle blogt.

Dames, sturen jullie mij je adres door, dan komen de portemonneetjes jullie kant uit!

Ik maak een Van Katoen tas. U ook?

2012-01-07T19:54:00.001+01:00

Een tijdje geleden vroeg deze dame om hulp. Hulp voor Van Katoen. Hulp voor het maken van 750 draagtassen om te gebruiken op het grote Van Katoen event op 14 april. Niet niks hè. Maar als ieder van ons één of twee exemplaren maakt, komen we er toch, niet waar. Kijk maar eens naar de handleiding, dan ziet u meteen dat het een werkje is dat echt niet veel inspanning vraagt. Met het bijgevoegde knipplan knip je meteen twee tassen, uit een kleine lap stof.

Ik was er meteen voor te vinden, voor het 'van katoen tassen maken'. Een tijd geleden kreeg ik van mijn mama een hele stapel stoffen uit haar grote stoffenvoorraad. Waaronder een immense lap vogeltjesstof van Afrikaanse makelij. Ooit waren mijn ouders daar en brachten toen grote lappen stof mee. De helblauwe stof heeft nogal vreemde afmetingen (heel smal en enkele meters lang). Ideaal dus om tassen uit te maken. Ik knipte er drie uit, en heb nu nog heel wat stof over om iets anders mee te maken.

Uit een ander stofje uit mama's kast werden nog twee tassen gemaakt. Deze vijf draagtassen gaan richting het Van Katoen team. En hopelijk bereikt de teller snel het getal 750!

geen naaisel maar ....

2012-01-05T11:52:00.003+01:00

een set zelfgemaakte potjes.

Een tijdje geleden volgde ik samen met mijn jongste zus een cursus 'pottendraaien' of anders gezegd: pottenbakken. Bij de eerste kennismaking met onze lesgeefster Ann zaten we beide vol ideeën. Ik had al volledig in gedachten wat ik ging maken .... en ik ben heel snel tot de conclusie gekomen dat ik 'mijn vooropgesteld plan' maar beter kon laten varen....

We kregen les met ons twee, heel gezellig, in het atelier van Ann. En wat makkelijk lijkt als toeschouwer, is zo ongelofelijk moeilijk als je zelf achter die draaischijf zit. Keramiek maken is echt een stiel op zich. Het is zalig en rustgevend om mee bezig te zijn, maar oh zo moeilijk! Om van zo'n klomp klei een min of meer acceptabele vorm te maken, hebben we ettelijke uurtjes doorgebracht in het atelier. Het werd uiteindelijk een mik-mak van vormen, het was immers aartsmoeilijk om twee exemplaren te maken die min of meer gelijkend waren.

Ik koos als glazuurkleur zwart, die vond ik er het mooist uitzien. Heel mat en sober, past toch gewoon overal bij? Vorige week mocht ik de potjes gaan ophalen, benieuwd hoe ze het bakproces hadden doorstaan. Want één ding is zeker, bij pottenbakken kan het elk moment nog misgaan, hoe goed en mooi je pot ook gedraaid is.

Na al het werk ben ik heel tevreden met het resultaat. Ok, perfect is het niet, de fouten kan ik er zo uithalen. Maar het is wel volledig handgemaakt, een stukje van mijn ziel zit er in. En zo allemaal samen, vind ik ze er super uitzien.

En nu, nu op zoek naar een volgende creatieve uitdaging. Ik hou er zo erg veel van om met mijn handen bezig te zijn. Vertel me, waar bent u zoal mee bezig? Welke creatieve uitspatting vindt u echt de moeite waard om te leren kennen? Ik hoor het heel graag!

happy 2012 * geel en oranje * give away

2012-01-01T10:54:00.000+01:00

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Tijdens onze zomervakantie in Nederland kocht ik enkele meters felgekleurd tafelzeil. Toen al had ik de intentie om er kerstcadeauzakjes van te maken. Ondertussen is er al wat tafelzeil gebruikt voor andere doeleinden. Een geel en oranje stuk bleven nog over en werden verknipt tot draagtasjes voor onder de kerstboom.

De zakjes zijn gemaakt volgens het patroon (een verkleinde versie daarvan) van deze getalenteerde dame. Ik maakte deze kleine tas al eens eerder uit een petit pan tafelzeilstofje. En ik moet eerlijk zeggen, die was zoveel leuker en makkelijker om mee te werken. Het gele en oranje tafelzeil was een heel stuk stugger, en ging minder vlot onder de naaimachine door ... maar het is gelukt. Twee kleurrijke draagtassen stonden vorige week nog onder onze kerstboom, gevuld met cadeautjes, nu zijn ze in gebruik genomen door de mama en de jongste zus.....

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Van de restjes tafelzeil maakte ik zes kleine portemonneetjes ... voor u. Om het nieuwe jaar kleurrijk in te zetten, om u te bedanken voor het heerlijke blogjaar dat ik mocht beleven en omdat uw reacties keer op keer zo leuk zijn om te lezen... Ik wens jullie, lieve bloglezers, bij deze dan ook een fantastisch 2012! Het wordt ongetwijfeld een heel creatief jaar!!

Wilt u graag één van de zes? Plaats dan een reactie onder dit bericht. Meedoen kan nog de hele eerste week van het nieuwe jaar, tot en met zondag 8 januari.

bambi's en ninja's onder de kerstboom

2011-12-26T10:20:00.001+01:00

Om al de nieuwe cadeautjes in op te slaan en mee te sleuren van feest naar feest, maakte ik voor onze vier kinderen een opbergzak. Met kerst doen wij niet echt aan de grote speelgoedcadeaus, daar heeft de sint immers al uitvoerig voor gezorgd. Wel liggen er tientallen kleine cadeautjes onder de boom. Vaak is dat knutsel- en tekengerief, of kleine gezelschapsspelletjes, een mini-knuffel, .... Eigenlijk vaak spullen die handig zijn om mee te nemen op verplaatsing, om zich aldaar bezig te houden bij momenten van verveling. Vandaar dus de bambi en ninja zakken...

Een hele tijd geleden kocht ik de lichtblauwe bambistof al bij bambiblauw. De meisjes hadden de stof zelf gekozen, en het zijn vooral de glinsters op de stof die hun oogjes deden schitteren. Omdat de stof vrij stevig is, is ze ideaal om een tas uit te maken, volgens dit model dat ik eerder al eens maakte. De ene gevoerd met roos, de andere met blauw, en die kleuren komen ook terug in de bloem die erop werd genaaid. Geen discussie mogelijk dus, welke tas hoort bij welk meisje. Want discuterende dochters hier bij ons, dat wilt u niet meemaken. We anticiperen dus volledig hierop....

Voor de jongens is het een stuk eenvoudiger. Die houden niet van frullen en glinsters, en die gaan ook niet in discussie met elkaar. Gewoon een simpele zak om hun gerief in te steken, meer moet dat niet zijn. De ninjastof sprak trouwens meteen tot hun verbeelding. Heerlijke stof toch, te koop in de Van Katoen shop. Gecombineerd met zwart en 'ruwe' groene stiksels erop, wordt het een echte stoere jongens-schatten-tas.

koekjes in zakjes met sterren

2011-12-22T11:53:00.002+01:00

Het is bijna vakantie. En daarmee is het ook bijna kerstmis. Kerstwensen werden hier reeds goed op tijd verstuurd, enkel de leerkrachten van onze kinderen hebben deze nog tegoed. Het wordt voor hen een kerstwens vergezeld van koekjes. Helemaal zelfgemaakt door onze kids.

Gisteren ging ik met hen aan de slag. Ze maakten elk hun eigen deegbal, lieten die even rusten in de koelkast en dan ... dan werd de keuken een slagveld. Met een overvloed aan bloem over de tafel gestrooid gingen ze aan de slag, en gingen ijverig tekeer met de uitsteekvormpjes. Onze nieuwe 'home-made' koekjesstempel werd bij deze ook uitvoerig uitgetest en goed bevonden.

En ja, van zo'n momenten geniet ik echt. De chaos laat ik dan volledig aan me voorbij gaan (opruimen kan nadien in alle rust gebeuren), en ik aanschouw vrolijk het bezigzijn van de met bloem bestoven kindjes.
Meer dan 200 koekjes maakten ze samen, waarvan er al een deel onder het motto van 'er moet toch voorgeproefd worden' belandde in de kinderbuikjes.

De koekjes werden verdeeld over vijf zakjes, deze gaan samen met de kerstkaart in een bruin papieren zakje voorzien van een homemade stempel. Uit vilt en fleece knipte ik sterren, die met rode en witte knopen aan elkaar werden genaaid.

Deze hangen we aan het zakje, en de juf/meester-kerstwensen zijn klaar...

Ik wens jullie allen een heerlijke kersttijd toe!

boleo in black

2011-12-20T12:54:00.000+01:00

Mijn zus vroeg me om een een boleo (Van Katoen patroon) te maken met als basis ... zwart. Ik had er eerlijk gezegd eerst mijn twijfels over, over dat zwart. Het was op zich al even zoeken naar de juiste stof, want het ene zwart is het andere niet. Het kan er al snel vaal uitzien, zeker na een eerste wasbeurt. Op het stoffenspektakel vond ik een heel donkerzwarte jeansstof. Goh ja, echt jeans zou ik het niet noemen, maar zo stond de stof wel benoemd in het stoffenkraam. Het is een heel dicht geweven stof, middelzwaar en rekbaar. En als je heel goed kijkt zit er precies een kleine glinstering in (maar dat zicht kan dan ook weer aan mij liggen). Ik vond het het proberen waard, beter ging ik toch niet vinden.

Om het zwart wat te breken werd de binnenstof licht en kleurrijk gehouden. Op de zwarte stof zijn de stiksels blauw, op de gebloemde stof zijn de stiksel zwart, een mooi accent erbij.

En ondanks de vrees voor een goed resultaat toen ik eraan begon, ben ik heel tevreden van deze boleo. Die zwarte stof is gewoon zalig om mee te werken, en zo mooi dat die valt, super. De handtas blijft fantastisch goed in vorm. Volgende keer op het stoffenspektakel ga ik terug op zoek naar dat stoffenkraam, want ik wil meer van dat zwart.....
En nu hopen, dat de vriendin van de zus waarvoor de tas bestemd is, een even goed gevoel als ik erbij krijgt.

blij maal twee

2011-12-18T14:24:00.002+01:00

Wat was ik blij (maal twee) vrijdagavond....

#1: vrijdagavond ging de kerstmarkt door op de school van onze kindjes. De kerstmarkt waarvoor alle klassen in de weer zijn geweest om knutselwerkjes te maken voor het goede doel. De kerstmarkt waarvoor ik samen met de meisjes en jongens van het vierde leerjaar aan de slag ging om kussens te maken voor het goede doel. En die kerstmarkt ... was een enorm succes! Boven al onze verwachtingen in werd er in een snel tempo verkocht en gekocht. De sfeer was top, de christmas-spirit was volledig aanwezig, de kinderen waren razend enthousiast en de ouders genoten mee. De opbrengst liegt er niet om: er werd zowaar 22OO euro ingezameld voor Music for Life! Toch een uitstekende reden om blij te zijn?

#2: vrijdagavond kwam ik na de kerstmarkt doodmoe thuis (na een laatste klinken op ons geslaagde event). Aan de voordeur stond een pak. Een groot pak. Van mijn secret santa, Sara. Blij, dat was en bleef ik dus. Ik kon nog wachten tot zaterdagochtend om het open te doen, samen met de kindjes. Ja, sorry mensen, tot kerst zelf kon ik niet wachten, daar heb ik helaas niet het geduld voor (en nu heb ik weer een mooi voorbeeld gesteld voor de kinderen, die al een hele week zitten te staren naar hun cadeautjes onder de kerstboom en keer op keer moeten luisteren naar de boodschap: "pas opendoen als het kerstmis is, nog even wachten dus").

En bij het aanschouwen van volgende foto's zult u nog beter begrijpen waarom ik nog steeds blij ben.

In het pak zat een doos, een mooi beklede doos met als inhoud heel veel minipakjes.

Al de kleine pakjes waren kleurrijk verpakt en kregen een 'puntjes-benoeming', deze verwees al een beetje naar wat er in het cadeautje zat. Echt supertof gevonden, ik ben alweer een verpakideetje rijker!

En hier volgt dan de inhoud van de pakjes, die met veel oh's en ah's werden opengedaan (ik had dan ook vier helpertjes bij me, die maar al te graag cadeautjes opendoen).

Rustpuntjes ~ een prachtig kussentje, met lijnzaad en een vleugje lavendel. Daar houd ik zo erg veel van, 's avonds in de zetel en een warm kussentje bij me ... tot rust ga ik komen, dat is zeker!

Postpuntjes ~ twee zalige postkaarten

Potloodpuntjes ~ een kleurrijk notaboekje van Petit Pan

Lichtpuntjes ~ vier heerlijk geurende gele theelichtjes

Stofpuntjes ~ een schitterend lapje stof, hier ga ik iets mee maken, helemaal voor mezelf!

... Puntjes ~ vier heel mooie stukken stevig papier

Puntoortjes ~ prachtige gele bloemenoorbellen, zo helemaal mijn ding!

Dit is gewoon allemaal zoveel, een echt genieterscadeau! Dank-je-wel Sara!
En nu ... nu steek ik de kaarsjes aan, nestel me in de zetel met mijn warme kussentje, neem mijn opschrijfboekje erbij en denk na over wat ik met het nieuwe stofje en papier ga maken... en oh ja, niet te vergeten, ik doe eerst mijn prachtige gele oorbellen aan!

chocolademousse voor 2 // secret santa

2011-12-16T09:01:00.000+01:00

Ik schreef me een hele tijd geleden in voor Secret Santa. Een leuk concept vond ik. En ook best wel spannend. Begin november kreeg ik het langverwachte mailtje met de naam van mijn 'slachtoffer'. Daarbij werd ook een moodboard meegestuurd van de betrokkene en de naam van haar blog.

Ik had de eer een cadeautje te mogen maken voor Jolien van Joli Gâteau. Snel ging ik een kijkje nemen op haar blog, en eerlijk waar, bij het lezen van haar berichtjes krijg je zowaar zelf zin om meteen in de potten en pannen te gaan roeren. Ze tovert de heerlijkste taarten en allermooiste cupcakes tevoorschijn. Een streling voor het oog.

Een cadeau maken voor iemand die je niet kent in het echte leven is niet eenvoudig. Uit haar moodboard kon ik al afleiden dat ze eerder hield van zachte natuurlijke kleuren. Ook sprak er een grote rust uit, en ik zag meteen dat het iemand is met een grote genietersfactor in zich.
Omdat ze houdt van tafelen en gezelligheid, maakte ik haar een 'tête-à-tête' tafelsetje. Twee placemats met plaats voor servet en bestek, samengebonden met een 'lint' met drukknopjes.

Een set bestek voor twee, in een assorti bestekzakje, werd eraan toegevoegd.

De placemats en de bestekset gaan samen in een zakje gemaakt uit dezelfde stofjes.

En beste Jolien, de chocolademousse, die kon ik niet mee opsturen, daar heb ik zelf intens van genoten... Ongetwijfeld heb je zelf al lang je eigen succesrecept voor de perfecte mousse, toch geef ik hier, al is het maar voor de volledigheid, mijn receptje mee... Veel plezier met je secret santa cadeau!

op tijd kerstwensen

2011-12-15T08:51:00.003+01:00

Stuurt U kerstkaarten? Schrijft u nog op een ouderwetse manier uw kerstwensen neer voor al wie je een warm hart toedraagt? Ik wel. Ook al komen er veel wensen via mail binnen, ik verkies nog steeds een kaart, met je eigen handschrift erop. Als hier de postbode een envelop met inhoud in onze bus dropt, ben ik weer even een klein kind. Van wie zou het zijn, wat zou erop staan? Ik kan zo'n kaart echt lang bestuderen, en dan krijgt ze een mooi plaatsje. Deze week viel de eerste kerstkaart in de bus, van blogster mamarina. Heerlijk toch, zomaar een kaartje krijgen van iemand die je eigenlijk niet kent, maar dan ook weer wel kent blogsgewijs. Ik werd er instant vrolijk van. Dank je wel Marina, voor de prachtige kaart en de lieve wensen (een wederwenskaartje voor jou is onderweg) !
Het deed me er op slag aan denken dat ik ook eens werk moest maken van mijn eigen kerstwensen. Ik ben daar eigenlijk nogal een late mee. Tegen nieuwjaar komt het meestal allemaal in orde. Nu ben ik, voor de verandering, eens wel op tijd, met wensen schrijven.

Ik had nog heel wat metertjes rood lint liggen, in verschillende motieven (rood is en blijft voor mij steevast de enige echte kerstkleur), bij AVA haalde ik witte blanco kaarten en met dit idee (dat ik schaamteloos heb gecopieerd) ging ik aan de slag. Lintjes knippen, met een klein beetje lijm op de kaart plakken en alles samenstikken van boven naar onder. Een snel, eenvoudig, leuk werkje en met de gepaste muziek op de achtergrond ook heel rustgevend om mee mee bezig te zijn...

En, wat doet u, gaat u ook zelf aan de slag? Of hebt u ergens pracht-kerstkaart-exemplaren op de kop kunnen tikken?
Hebt u geen zin en geen inspiratie, dan geef ik u nog deze gouden tip: ga eens kijken op de website van Van Katoen, zij verkopen handmade kerstkaarten voor het goede doel, geweldig toch!

less is more

2011-12-12T08:45:00.000+01:00

Voor een jarige vriendin kocht ik op de vorige editie van de winkelstraat leuke vogelkapstokjes. Zelf vind ik ze prachtig, in al hun eenvoud. Je kan ze als decoratie ophangen, of daadwerkelijk als kapstok gebruiken. Bij deze fantastische webwinkel vind je ze.

Om de 'vogeltjes' mooi af te geven, maakte ik een ritstasje met een bijpassende geflockte vogel erop. Het tasje werd gemaakt volgens deze handleiding, het vogelsjabloon vind je hier.

Een cadeautje volgens het motto 'less is more'.....

over een slechte maandag en de postbode die bracht

2011-12-08T09:44:00.000+01:00

Er zijn zo van die weken die geen goede start genomen hebben. Van die weken waar het er op maandag al serieus tegen zit, en wanneer je denkt dat je nu het liefst terug in je bed kruipt om even te verdwijnen van de wereld. Van die weken komen gelukkig niet vaak voor bij mij, ik probeer het leven vooral door een roze bril te zien, en te genieten van die kleine dingen die een dag mooi maken.
Maar deze week was het anders. Deze week begon slecht. Maandag was niet leuk...

Gelukkig keerde al snel het tij, want dinsdag kon ik al meteen rekenen op het aangename gezelschap bij het leuvens stiksel. Een avondje stof knippen en babbelen, het doet wat een mens zoals ik.
Woensdag zette ik samen met de kindjes de kerstboom. Pure gezelligheid, ons huis meteen badend in flonkerend kerstlicht. Weer een beetje zorgen minder.
En vandaag...vandaag kreeg ik post. Zomaar, uit Nederland, van deze blogster. Een tijdje geleden stuurde ze mij een berichtje, waarin ze het volgende schreef : Elk jaar als het kouder begint te worden en de december maand in zicht komt, geef ik een klein presentje weg. Aan een blog die ik erg mooi vind en mij inspireert. En dit jaar wil ik jou iets geven.
Ik vind dit zo'n geweldig mooi gebaar, zo hartverwarmend. Als iedereen al maar een klein beetje die gedachte in zich zou hebben, dan zouden er geen slecht-beginnende-weken meer zijn....

Vandaag kreeg ik dus mijn derde lichtpuntje deze week, de postbode kwam en bracht...

De papieren kerststerren zijn prachtig! Een mooi staaltje vakmanschap, straks laat ik ze schitteren in onze kerstboom.

Op deze handgemaakte labeltjes was ik meteen helemaal verliefd. Heerlijke kleuren, schitterende stempel, en zo origineel met die knoopjes erop. Onze kerstcadeautjes zullen er op slag beeldig uitzien!

Tot slot zaten er ook nog vier stoffen magneetjes in het pakje. De kleine stempeltjes erop maken het helemaal af. Heel schoon gerief, weeral.

Zeg nu zelf, begrijpt u waarom er op dit moment een brede glimlach op mijn gezicht staat? Mijn week begon slecht, maar elke dag wordt het er een stuk beter op. Dank-je-wel, lieve Else!

geel en roos

2011-12-05T08:46:00.000+01:00

Wat geef je je zoon van 10 jaar mee naar het verjaardagsfeestje van een meisje van de klas? Die vraag spookte door mijn hoofd toen de uitnodiging van Helene in de bus viel. Eerst stelde ik voor om oorbelletjes te kopen, want dat hebben meisjes van die leeftijd graag. Die zijn vandaag de dag al meer met hun uiterlijk bezig dan iets anders. Maar toen ik dat voorstel op tafel gooide, rolde de zoon toch even met zijn ogen. Een juweel - voor een meisje - van de klas - van hem? No way!

Dus ging ik naar iets anders op zoek. Het werd een mode-tekenboek, helemaal op meisjesmaat. Ik maakte er een leuke tas bij, waar het boek mooi in past.

De tas is er eentje gevonden op het magische pinterest. De uitleg is volledig in het Duits, en aangezien ikzelf geen woord Duits ken, heb ik die aan me voorbij laten gaan. Ik tekende het patroon uit, en eenmaal dat in handen wijst alles zichzelf uit. Het is zo'n soort tas goed voor een 'last minute cadeautje'. Hij zit razendsnel ineen. Het gele buitenstofje is een zachte velours van Michael Miller, binnenin werd de tas gevoerd met effen knalroos. Om het af te maken werd de naam erop geflockt.
En met het cadeautje in bijpassend papier en lint, in de nieuwe tas, vertrok de zoon naar het feestje van dat meisje van de klas.....

kunt u haken?

2011-12-01T09:19:00.003+01:00

Ik niet.

Dus was ik blij toen deze blogster startte met haaklessen voor beginners. Ik begon naarstig de steken te oefenen, wat vrij vlot ging ... maar dan was mijn geduld op. Ik wil dan meteen al overschakelen naar het 'grote werk' en moet dan vaststellen dat haken misschien toch niet helemaal mijn ding is.

Ik wil bloemen kunnen haken, met van die vele laagjes op elkaar en van die dekens met allemaal gehaakte vierkantjes in vrolijke kleuren... Ben ik te veeleisend? Denk ik nu echt dat dit me meteen lukt eens ik het verschil ken tussen een vaste en een stokje? Ik vrees dat het nog veel oefening zal vragen, voor er iets deftigs uit te voorschijn komt. Ik blijf dus ByMiekK volgen en lezen, de uitleg aan de hand van de foto's is heel duidelijk. En bij de maandelijkse bijeenkomsten met de Leuvense naai- en haakmadammen in het Leuvens Stiksel, kan ik daar gelukkig ook een beroep doen op heel wat ervaring bij elkaar. Maar eerst ... zelf nog wat prutsen, en dan zien we wel ... wie weet wordt het nog wel mijn tweede passie.

En omdat naaien wel lukt, heb ik om mijn haakfrustratie weg te werken, een tasje gemaakt (volgens dit kooppatroon), waar perfect mijn beginnershaakgerief in past. Vanaf nu gaat het overal mee, en overal waar ik even in 'wacht-modus' moet staan, haal ik het boven en ... haak!

kleurrijke vlinders

2011-11-28T08:41:00.002+01:00

Weer een verjaardagsfeestje. Elisabeth was uitgenodigd op het schaatsfeestje van haar goede vriendin Helena. Ik dook dus nogmaals in de stoffenkast, op zoek naar een vrolijk stofje voor een meisjestasje. Deze vlinders kocht ik op het stoffenspektakel, het stofje sprak me meteen aan met al die felle kleuren. Om vrolijk van te worden.

Op mijn pinterest bord verzamelde ik ondertussen al heel wat leuke zelfmaakideeën. Ooit wil ik ze allemaal uitproberen, één voor één. De olivia-tas is er daar een van. Een schattige schoudertas die vooral opvalt door zijn ietwat hoekige vorm. Het is eens wat anders en ik ging gaan de slag met het heel duidelijke patroon.

Op de voorkant van de tas werden twee vilten vlinders genaaid, samengehouden door een groene knoop.

Binnenin zijn er drie kleine zakjes en een lint met drukknoop, waaraan een klein portemonneetje hangt.

In de schoudertas steken we nog een boek van Hetty van Aar. Het eerste exemplaar uit de For Girls Only serie, een boekenreeks die heel geliefd is bij die 9-jarige meisjes. In de herfstvakantie ging ik met de kinderen naar de boekenbeurs en we kochten daar een hele stapel gesigneerde exemplaren van deze auteur, die daar toen net aanwezig was (wat moest ze lachen toen we onze grote stapel voor haar neerlegden, een voorraad cadeautjes voor verjaardagen en kerstmis. Stuk voor stuk werden ze voorzien van een persoonlijke boodschap voor de ontvanger.) Elisabeth koos voor Helena het boek 'Vriendinnen voor altijd' uit, een heel toepasselijk cadeau voor een 'voor-altijd-vriendin'.

het vierde leerjaar gaat aan de slag voor Music for Life

2011-11-25T08:17:00.000+01:00

Binnen enkele weken organiseert onze school een kerstmarkt t.v.v. Music for Life. Daar gaan alle klassen een eigen kraampje bemannen waar ze in de klas gemaakte knutselwerkjes verkopen voor het goede doel. Een project dat me meteen aansprak, en waarvoor ik me dus heel graag engageer. Gezellige vergaderingen met een aantal mama's leverden heel wat leuke ideeën op, en deze week gingen we alle klassen langs om de kinderen en leerkrachten mee warm te maken voor dit kerstproject. Het enthousiasme waar we op konden rekenen was echt hartverwarmend!

Omdat de spreekbeurt van Elisabeth op zoveel enthousiasme werd onthaald door de klasgenoten, vroeg ik aan de juf en meester van de klas om een naai-projectje te mogen voorzien voor de hele klas, gekoppeld aan de kerstmarkt. Waarom zouden de kinderen niet zelf kussens maken (een heel haalbaar en makkelijk projectje voor kinderen), en die dan verkopen in hun kraampje. Ik kreeg meteen groen licht en begon aan de organisatie, samen met deze creatieve mama.

Bij Ikea hebben ze aan heel voordelige prijzen mooie stoffen. Ik kocht er enkele meters rode kerststof, effen rode stof en heel zacht rood fluweel. Straks ga ik naar school, samen met de lading stof, een gigantische zak pandavulling (ooit voor een superprijs gekocht bij deze dame), vellen en restjes flockfolie, naaimachine, strijkplank, scharen, potloden, .... Een hele verhuis dus. We gaan een hele namiddag naaien, en de bedoeling is dat de kinderen alles zelf doen, ook het stikken dus. Ik ben benieuwd!

Thuis maakten Elisabeth en ik al enkele kussentjes, als voorbeeld voor de kinderen. In elk kussen wordt een lintje ingenaaid, en daaraan hangen we het 'handgemaakt-etiket' van het vierde leerjaar.

En nu, alles verder klaarzetten, voor een namiddag naaiplezier.... (maandagvoormiddag doen we het allemaal nog eens opnieuw, en weet u wat zo leuk is, dan komt de mama van de juf, die vroeger snit- en naad leerkracht was, ook meehelpen. Super toch!)

zo maakt u het zelf, de clutch

2011-11-24T08:54:00.000+01:00

Omdat velen onder jullie graag zelf aan de slag willen gaan, geef ik hier het patroon en een beknopte handleiding van de clutch uit de give away. Ik verwijs hierbij naar twee andere handleidingen (paspel inzetten en ritstasje maken) waarmee ik zelf ook werk.

benodigdheden

- twee soorten buitenstof (A en B)
- voeringstof (ik gebruik hiervoor ook buitenstof B)
- vlieseline H630
- rits
- stukje paspel
- twee knopen om met stof te bekleden (te koop bij o.a. veritas)
- patroon (drie af te printen delen, niet verschalen. Meet even na: de rechte bovenzijde van de clutch meet op het patroon 20 cm): clutch1 - clutch2 - clutch3

knippen van de stof

Op de patroondelen staat wat je er telkens van moet knippen (de nepen teken je op de verkeerde kant van de stof)
Naast de patroondelen, knip je ook nog twee rechthoekjes van 4 op 7 cm uit buitenstof A, deze zijn nodig om de rits in te naaien.

ineenstikken van het voorpand van de clutch

Leg de paspel op de goede zijde van deel 1, met 1 cm naadwaarde.
Speld vast over de hele lengte en stik de paspel vast (ik doe dat met een blinde ritsvoetje, uitgebreide uitleg vind je hier, maar het kan ook met een gewoon ritsvoetje waarmee je dan zo dicht mogelijk bij de paspel stikt).
Leg deel 2 met de goede kant bovenop deel 1, waarbij het er langs beide zijden ongeveer 1 cm uitsteekt.
Speld vast, en stik vast net langs de paspel (ook hier weer verwijzing naar deze uitleg)
Nu is de voorzijde van de clutch klaar. (strijk de naad naar boven toe)

de vier panden verder klaarmaken

Strijk de vlieseline op de voor- en achterzijde van de clutch (aan de verkeerde kant).
Stik de neepjes in de buitenstof en de voeringstof.
Nu zijn de vier panden klaar om er een ritstasje van te maken.

rits en ritstasje ineenstikken

Hiervoor verwijs ik naar deze handleiding, een heel goede uitleg die alles mooi stap voor stap uitlegt. Deze uitleg kan je gebruiken om eender welk ritstasje ineen te stikken.

knopen stofferen en aannaaien

Deze te stofferen knopen bestaan in verschillende materialen. Ze zijn onder andere te koop bij Veritas, maar ook in verschillende webstofwinkels. Op zo'n setje staat een duidelijke tekening hoe de stof op de knoop moet gezet worden.
Positioneer de knopen op het voorpand, ik zet ze beide aan de linkerkant.

KLAAR!

Hebt u nog vragen? Stuur gerust een mailtje!

uitslag give away

2011-11-21T09:11:00.000+01:00

Wat een overrompeling, 262 lieve reacties (waarvan enkele via mail en facebook) op het give away berichtje. Maar ik heb er spijtig genoeg maar twee, van die ritstasjes met knoopjes....

Random.org gaf me volgende twee nummers: 83 en 191

Clutch 2 is voor Naadjes en draadjes (reactie 83)
zij schreef: Ja, ik wil! Heb geen voorkeur!

Clutch 1 is voor Elinemien (reactie 191)
zij schreef: Joepiii ik doe graag mee! reken er maar op!
Ze zijn geweldig mooi! en als ik niet win, mag je ook steeds een patroontje op je blog zetten! ;)
veel liefs eline
ik vind de witte bloemetjes op het rode heel mooi! zoen x

Dames, sturen jullie mij je adres door, dan gaan de tasjes op de post!

Ik kreeg via mail veel reacties van mensen die vroegen naar het patroontje van de clutch.
Het patroon, dat zelfgetekend is, is ondertussen mooi op papier gezet en ingescand. Ik maak er nog een kleine handleiding bij...nog even geduld en het patroon zal op de blog staan, en dan kan iedereen zelf aan de slag!

nummer 1 !

2011-11-19T16:38:00.001+01:00

Onze oudste dochter speelde vandaag kampioen met haar hockeyploeg. Ze speelt, net als haar oudere broer, al drie jaar hockey, en heeft een pracht van een team. Tien meisjes die er elke week weer voor gaan, enorm op elkaar ingespeeld zijn en een grote winners-spirit hebben, het is elke keer weer een feest om ze bezig te zien. Dat ze nu, op het einde van het seizoen, als eerste gingen eindigen in hun reeks, zagen we al een tijdje aankomen. Wedstrijd na wedstrijd gingen ze met de zege lopen, maar toch blijft het spannend tot de laatste minuut. Deze ochtend speelden ze hun laatste wedstrijd en konden ze zich officieel de nummer 1 noemen. En dat werd gevierd ... met kinderchampagne!

Aan mij werd gevraagd om te zorgen voor de drank, en ik vond dat daar wel passende feestglazen bijhoorden. Eenvoudige wegwerpchampagneglazen werden opgefleurd met een 'nummer 1 lintje'. Heel makkelijk en snel: lint en cijfer knippen, lint draaien rond de steel van het glas, het vilten cijfer er met een klein steekje op vastnaaien en ... klaar!

Een leuk idee misschien om de feestglazen van de kinderen te versieren, tijdens de komende kerst- en nieuwjaarsperiode. Met zilveren lintjes en gouden sterretjes bijvoorbeeld ... of voor elk kind een ander kleurtje/figuurtje zodat ieder zijn glas snel terugvindt ... u ziet het, mogelijkheden te over om uw glazen een extra feestelijke toets te geven!

geef eens een 'hobo sack' cadeau

2011-11-17T08:54:00.001+01:00

Het is niet de eerste keer dat de hobo sack hier werd gemaakt. Evenmin zal het de laatste keer zijn.
Ik gaf het een hele tijd geleden als doopcadeau voor ons nieuwe neefje. Prompt vroeg mijn zus er ook één voor het neefje van haar vriend. Dan polste mijn mama voorzichtig of ik er ook één voor haar wou maken voor weer een nieuw neefje, en dan nog één, en nog één.... het is blijkbaar een gegeerd cadeau voor een pasgeborene. Gevuld met blokken, kruippakjes, geboortecentjes... is het een origineel presentje.

Je kan eindeloos combineren met stofjes, en zo is elke zak weer anders. De ene is al wat liever, de andere stoerder.... Ik geraak er alleszins nog niet op uitgekeken, er zullen er nog vele volgen!

een clutch om weg te geven * give away *

2011-11-14T08:55:00.000+01:00

Een hele tijd geleden maakte ik deze clutch al eens, voor juf Katrien. Het was toen mijn bedoeling om er zo voor het einde van het schooljaar voor elke juf ééntje te maken, dus begon ik alvast de lapjes te knippen. Die lapjes bleven liggen en toen na een maand ook echt het einde van het schooljaar in zicht was, scheen de zon overvloedig en besloot ik mijn plan te veranderen en de juffen te voorzien van een nieuw zonnebrilzakje.

Toen ik een tijdje geleden mijn naaispullen opruimde, kwam ik de voorgeknipte lapjes terug tegen. En met van die stukken zijn we niks, dus ... ineenstikken maar. Eén van de drie is ondertussen al richting schoonmoeder, vergezeld van een bloemenbroche.

En omdat ik zelf al meer dan genoeg ritstasjes heb, geef ik de andere twee ook weg. Wilt u graag zo'n clutch, als cadeautje voor uzelf? Laat dan een reactie achter en schrijf welke clutch uw voorkeur heeft. Doe dit voor het einde van de week, volgende week maandag (21 november) gaan ze de deur uit.

elisabeth legt uit

2011-11-10T08:39:00.001+01:00

Vorige dinsdag gaf Elisabeth haar spreekbeurt op school. Toen ze een tijdje geleden hun onderwerp moesten kiezen, verkondigde ze trots dat ze haar spreekbeurt wou geven over .... naaien. De juf vond het een heel creatief idee, en daar kan ik haar alleen maar gelijk in geven. Samen begonnen we meteen te brainstormen, hoe wou ze het aanpakken, wat wou ze vertellen, en hoe leg je deze passie uit aan een stel 9-jarige jongens en meisjes.

Tijdens haar spreekbeurt legt Elisabeth uit wat je allemaal nodig hebt om aan de slag te kunnen gaan met de naaimachine. Ze trok foto's van alle 'attributen', die verwerkten we dan samen in een groot aangekleed bord. De foto's werden omrand met stoffen kadertjes en op het bord naaiden we als versiering nog een hele rits knopen. Het uitkiezen van de stofjes, het samenstellen van de compositie, het knippen en plakken...het was een heel fijn creatief moeder-dochter moment. We hebben er heerlijk van genoten.
Ze schreef haar tekst aan de hand van de foto's. Een leuke, luchtige tekst, waar ze op een heel eenvoudige manier uitlegt hoe je eraan moet beginnen, aan een creatief naai-project.

Voor de geïnteresseerden, hier integraal haar volledige tekst:

SPREEKBEURT VAN ELISABETH ADONS – vierde leerjaar – nummer 1

Beste klasgenootjes en juf,
Ik ga mijn spreekbeurt doen over naaien. Mijn mama volgt naailessen en zij leert het dan ook aan mij.
Het is niet zo gemakkelijk maar wel heel leuk. Zo kan je heel leuke en toffe dingen maken.
Vandaag ga ik jullie uitleggen wat je allemaal nodig hebt om aan de slag te gaan. En daarna geef ik jullie een kleine demonstratie.

1. Allereerst heb je natuurlijk een naaimachine nodig. Er bestaan heel veel soorten naaimachines. Dit is de naaimachine van mijn mama, waar ik ook op mag naaien.
2. Dan heb je een patroon nodig. Een patroon is een papier in de vorm van wat je wilt maken. Dit is bijvoorbeeld het patroon om een polsbandje te maken. Hier zie je het bandje, dat heeft een vriendin van mijn mama gemaakt voor mijn verjaardag.
3. Als je je patroon hebt dan moet je stof kiezen. Je hebt heel veel verschillende soorten stoffen, zoals deze. Mijn mama heeft veel manden vol met kleurrijke stoffen. Zo heb ik altijd veel keuze. En soms ga ik ook mee naar de winkel om nieuwe stoffen te kiezen.
4. Nu heb je dus je patroon en je stof en moet je het patroon op de stof tekenen. Dat doe je met een krijtpotlood. Dat is een soort krijt waarmee je rond je patroon tekent. Waarom doen we dat niet met een gewone stift? Dat is omdat stiftlijnen niet meer uit de stof gaan en krijtlijnen wel.
5. Soms moet je bij het tekenen van je patroon een lintmeter gebruiken om de afmetingen te controleren.
6. Nu is het patroon overgenomen op de stof en moet je het uitknippen. Dat doen we met een stofschaar, dat is een speciale schaar waarmee je alleen in stof mag knippen en niet in papier omdat anders de schaar kapot gaat.
7. Als we alle stukken stof hebben uitgeknipt, dan spelden we de stukken die samen genaaid moeten worden mooi op elkaar.
8. Dan kies je garen uit dat bij je stof past. Je klos garen moet je bovenaan in je naaimachine steken. En je moet van dezelfde kleur ook garen op je spoel zetten. Deze spoel zet je onderaan in je naaimachine. Dit is omdat je ook onderaan je stof moet stikken. (Ik toon mijn polsbandje en toon welk stiksel van de bovendraad is en welk van de spoeldraad is).
9. Je hebt nu al je voorbereidingen gedaan om te naaien. Ik ga zo meteen tonen hoe je de naaimachine moet gebruiken. Als je fout genaaid hebt, is dat niet zo’n groot probleem want dan kan je een tornmesje gebruiken. Met dit mesje kan je wat je fout hebt gestikt terug losmaken en dan kan je dat stukje opnieuw naaien.

Nu ga ik tonen hoe je moet werken met een naaimachine.

DEMONSTRATIE: naaien van een kussentje. Ik leg uit terwijl ik aan het stikken ben.
En hier zijn enkele dingen die ik zelf heb gemaakt (ik toon mijn kussentjes, uitltje en draagtasje), en ik heb ook voor elk van jullie een sleutelhanger gemaakt.
Zo, dit was mijn spreekbeurt. Ik hoop dat jullie het fijn vonden. Als er nog vragen zijn mag je die stellen, ondertussen deel ik de sleutelhangers uit.
Bedankt voor het luisteren!

(Nota voor de aandachtige lezer: het polsbandje waarover Elisabeth praat tijdens haar spreekbeurt, werd gemaakt door Joëlle, beter gekend als blogster Joppe)

Wat de dochter vooral ook heel belangrijk vond, was dat ze een demonstratie kon laten zien. Fier als ze is, wou ze graag haar klasgenootjes live tonen hoe ze overweg kan met de naaimachine. Die demo moest dus zeker verwerkt worden in haar spreekopdracht. En met de juf werd afgesproken dat mama erbij aanwezig mocht zijn, als 'bewaker' van de naaimachine.

Thuis werd er dan ook grondig geoefend, zodat ze in de klas helemaal zelfstandig te werk kon gaan.

In de klas, met een hele bende kinderen rond haar, deed ze het even goed. Geen spatje zenuwen kwamen eraan te pas. En weet u wat zo leuk was, terwijl ze aan het naaien was (met 26 paar ogen op haar vingers gericht) gaf ze heel rustig uitleg bij alles wat ze deed: hechten, voetje omhoog/omlaag, pedaal induwen, positioneren van de stof, een hoek maken...
Het was heel fijn om te zien hoe enthousiast de klasgenootjes waren. Zelfs de jongens stonden mee op de eerste rij om het allemaal goed te bekijken. En terwijl Elisabeth bezig was met haar demonstratie stelden er al enkele pientere kinderen vragen: waarom die speldjes, waarom is die stof binnenstebuiten, waarvoor dient dat pinnetje en zo verder. Elke vraag kreeg een gevat antwoord van de naaister herself.

Zo'n spreekbeurt vanop de eerste rij meemaken, het is toch een hele belevenis als mama. Ik was apetrots, van begin tot einde. En ik heb echt zo intens genoten van het meebeleven van de hele klas, zo prachtig om te zien dat een bende 9-jarige kinderen vol van bewondering en verwondering kan staan.

Ik denk dat onze dochter door haar spreekbeurt de naaimicrobe heeft doorgegeven aan heel wat van haar vrienden. Toen de juf achteraf vroeg wie er nu ook zin had gekregen om met een naaimachine aan de slag te gaan, gingen er enorm veel vingertjes in de lucht, inclusief de vinger van de juf!
Misschien is het wel een leuk idee als klasproject , het enthousiasme is er al, en dat is al heel veel!

Ter gelegenheid maakte de dochter voor al haar klasgenootjes een sleutelhanger. En ook hier ging ze heel zorgvuldig te werk, mooi rond stikken, dat lukte haar verbazingwekkend goed. Op elke sleutelhanger flockte ze de eerste letter van de voornaam van de kinderen. Ze heeft er heel wat uurtjes tijd in gestoken, maar het resultaat is zo tof!

Trouwens, dit is ook een ideaal stofresten projectje. Wij haalden onze inspiratie om ze te maken hier.

U ziet het al, onze dochter is er helemaal mee weg. Vanaf nu delen we onze passie, u zal zeker nog van haar horen!

de Klara van bij Den Beer

2011-11-07T09:16:00.003+01:00

U kent wellicht al heel lang het initiatief Van Katoen. Dus dan bent u wellicht ook al heel lang op de hoogte van de patronen die er te koop worden aangeboden.
Ik ben ondertussen de trotse bezitter van alle tot-nu-toe Van Katoen patronen. U zag eerder al een eerste creatie. En dit is nummer twee. De Klara tas, waarvan het ontwerp komt van de hand van De Zuster Van....

De knalgele bloemenstof kocht ik tijdens een snel bezoekje aan Den Beer. Kent u die stoffenwinkel al? Her en der op verschillende blogs worden er maaksels getoond in parels van stofjes komende van deze winkel. Tijdens onze vakantie, op onze enige regendag, waren we in de buurt ... dus "een bezoekje aan" kon zeker niet uitblijven. Samen met man en alle vier de kinderen liep ik vol hoge verwachtingen het stoffenparadijs binnen. En ik kan u één ding zeggen ... doe dat nooit ... samen met man en kinderen. Bij Den Beer ligt alles door elkaar, op de grond, op de tafel, tegen de muur ... u hoort het al, een klimparadijs voor kinderen. En alhoewel ik vind dat wij welopgevoede kinderen hebben, vonden ze het toen toch nodig om daar, net waar mama rustig wou rondkijken, de aap uit te hangen. Ze hebben dat daar nog nooit gezien denk ik. Na af en toe de man aanporrend om de kinderen wat in bedwang te houden, heb ik toch enkele pareltjes voor mezelf gevonden. Waaronder dus deze gele stof, die ergens op een stapel op de grond lag, als afgedankte rommel. Maar ik was er meteen verliefd op, want dat geel, zeg nu zelf, daar wordt een mens toch helemaal vrolijk van?

En om in de vrolijke mood te blijven, hield ik de voering van de tas ook op geel, okergele ribvelours in dit geval. Het werd dus met andere woorden een heel zonnige tas, waar ik graag gebruik van ga maken tijdens koude en donkere winteravonden.

Ik kan iedereen die graag zijn hele hebben en houden meesleurt in haar tas (zoals ik dus) deze Klara ten stelligste aanbevelen. Want was is ze groot! Echt heel groot! Ik kan er zoveel in kwijt, wat heel handig is met vier kinderen die mee op sleeptouw worden genomen (overal, uitgezonderd naar Den Beer...).

de rok bij de boleo

2011-11-02T08:45:00.003+01:00

Ik schreef het hier al, ten tijde van de boleo. Er was een rok in de maak met dezelfde stoffencombinatie als de boleo. Blauwe jeans met rode gebloemde katoen. Ik weet niet wat uw verwachtingen waren, een rok met eenzelfde 'boleo-gat' erin of een rok met een overdosis rood? Dan moet ik u teleurstellen...want eigenlijk is het vooral een heel soepelvallende jeansrok, met subtiele details van de gebloemde stof. De rok heeft twee zakjes, en het zijn die zakjes die voor het accent moesten zorgen.

Ik had nog nooit een rok met zakken gemaakt, en heb er best wat tijd aan zitten prutsen. Maar het resultaat vind ik wel leuk. De rode stof steekt ook heel goed af tegen de jeans (maar dat effect zag u al bij de boleo). Voor de rest komen de bloemen enkel nog terug onder de vorm van het beleg...

Achteraan zitten er twee nepen in het pand en is er een blinde rits in verwerkt. En alle stiksels op de jeansstof zijn in het rood, om het helemaal af te maken.

Het model past heel mooi aan. En het is echt een hele fijne rok om te dragen, de jeansstof ik ook licht elastisch, waardoor de pasvorm nog mooier uitvalt. Dit patroontje is er zeker eentje om te bewaren!

En wat denkt u, vindt u me niet helemaal passen bij mijn handtas?

Extra Noot: Het patroon van de rok komt uit een knipmode. "Een" knipmode, u leest het goed, want ik ben helemaal kwijt uit welk nummer en welk jaartal. Het patroon werd overgenomen tijdens de naailes, uit de grote stapel naaijuf-boekjes... Moest ik het boekje nog eens tegenkomen, tijdens een inspiratiezoektocht, dan laat ik het u weten.

Ondertussen heeft Margo volgende reactie geplaatst
De rok komt uit de knipmode van januari 2010. Model 7a. Inderdaad een heel mooie rok. Ik maakte hem zelf ook al twee keer.
Dank-je-wel Margo!

een glitterrok voor de gelegenheid

2011-10-28T08:41:00.001+02:00

Onze jongste dochter Anna is uitgenodigd voor een heuse casino-avond. Het meisje is nog maar zeven jaar, voor alle duidelijkheid. Een vriendje van haar klas, Dries, is jarig en koos als feestthema 'het casino'. De uitnodiging bevatte de volgende kledingvoorschriften 'trek je glitterendste en knapste outfit aan'. Het moest dus glitteren, van Anna. Heel veel glitters. Op het stoffenspektakel kocht ik een lap helrode stof, bezaaid met zilveren pailletten en daarbovenop nog een hoop rode tule. Samen zag ik het in mijn hoofd, als een glinsterend glitterrokje voor Anna haar casinonight.

De basis is het eenvoudige cirkelrokje, daar zit het meeste zwier in, en dat is wel nodig met een tulen onderrokje. Zowel van de glitterstof, als van een eenvoudige rode katoen knipte ik twee cirkels. De katoenen cirkel maakte ik iets korter, naaide er twee stroken tule al rimpelend op, met als resultaat een wijde onderrok. Deze werd samen met de rode glitterrok aan een rode tailleband vastgemaakt, zo heb je dus alles in één geheel, 1 rokje, dat bestaat uit 2 rokjes.

Het werd gepast en goedgekeurd. Want blinken, dat doet het. Ga er maar eens mee in het licht staan, de pailletten krijgen dan plots alle kleuren van de regenboog. En zwieren doet het ook.

Omdat het rokje al zo fel is, en Anna het wou dragen met haar rode laarsjes, werd de rest van de outfit gehouden op zwart. Net zoals deze dame haal ik de basiskledingstukken vaak bij deze keten. Daar vind je altijd wel een eenvoudig uni-kleurig topje, zonder bla-bla. Ik kocht er zwarte kousen en een zwart t-shirtje, die haar casino-outfit moeten vervolledigen. Anna haar paardenstaart wordt vastgebonden met een grote strik van tule.
Ik vind ze er alleszins prachtig uitzien! En wat zijn we beiden reuzebenieuwd naar hoe de andere kindjes eruit zullen zien, al die minimensjes helemaal opgekleed, het moet heerlijk zijn om te zien.

De cadeautjes werden verpakt als maxi-speelkaarten. En Anna is klaar voor haar allereerste avondje uit, zonder mama en papa......

zes dikke zoenen voor Fien!

2011-10-26T08:40:00.000+02:00

Vandaag is Fien jarig, het dochtertje van goede vrienden van ons. Ze zit net in het eerste leerjaar en mag nu zes kaarsjes uitblazen. Een tijdje geleden liet ze me heel voorzichtig weten dat ze ook graag eens iets zou krijgen dat ik voor haar gemaakt heb. En welke gelegenheid dan een verjaardag is er beter om een cadeautje te geven?

Fien is zo'n meisje dat altijd vrolijk is. Als het zonnetje in huis huppelt ze rond. En zo'n goedlachs meisje vraagt om een vrolijk cadeautje. Van het kleurrijke stofje maakte ik eerder ook al een cadeautje, voor Fran, weet u nog? Ik heb daar toen, op de markt in Nijmegen, zoveel van gekocht, met in mijn achterhoofd frivole handtasjes voor kleine meisjes. Dus ook voor Fien.

Een handtasje, met haar naam erop en een bloem. Ze kan er al haar schatten in bewaren, het meenemen in de auto met spulletjes voor onderweg... De handleiding die ik gebruikte heb ik ooit eens ergens op het www gekocht, het patroon bevat een grote mama-versie en een kleine dochter-versie. Ik maakte de kleine, met enkele aanpassingen aan het oorspronkelijke patroon.

Bij het handtasje hoort een toiletzakje/pennenzakje/ritstasje voor van alles en nog wat. Ik stak er een klein extra cadeautje in: een dagboek en vriendenboek. In deze boekjes kan Fien haar eerste schrijfkunsten vastleggen.

Er werden ook nog twee stempels gemaakt. Het was al weer een hele tijd geleden, en meteen was ik er weer aan verknocht. Zo heerlijk om mee bezig te zijn. Wilt u het zelf ook eens proberen, hier legde ik al eens uit hoe eraan te beginnen.

De stempels horen in een 'weer bijhorend' zakje.

En al deze cadeautjes werden verpakt in een opgefleurd cadeauzakje. Ik kocht een tijd geleden bij AVA een grote stapel witte cadeauzakjes. Met die witte, stevige basis kan je alle kanten uit. Eerder naaide ik er al vlaggetjes op, nu werden het vilten klavertjes vier (hoe je deze klavertjes maakt, zie je hier). Het werd een kleurrijk cadeauzakje voor een kleurrijk meisje!

Liefste Fien, ondertussen is het cadeautje al via via bij jou aangekomen. Ik wens je er heel veel plezier mee!

en nog een cadeautje

2011-10-23T13:23:00.002+02:00

Een boek cadeau geven ... sinds ik deze handleiding heb ontdekt, wordt een boek niet meer zonder mooi opberghoesje afgegeven. Het hoesje, dat door de ontwerpster ervan oorspronkelijk bedoeld is als een laptophoes, is hier al meerdere malen gemaakt om een boek in op te bergen. Schitterende handleiding, moest u ze nog niet hebben uitgeprobeerd, zeker doen. Het hoesje is echt in een wip klaar, en het resultaat is gegarandeerd leuk.

Elisabeth ging dit weekend naar het feestje van haar goede vriendin Helena. Ik kocht haar een boek, en maakte er een leuk vlinderhoesje bij. Helena is, net zoals onze Elisabeth, een echt vlinderkind. Vrolijk fladderend, altijd goedlachs, en o zo speels. Binnenkort gaan ze samen een aantal workshops toneel volgen, dat gaan ze met hun expressiviteit zeker schitterend doen.

Het cadeautje werd toepasselijk ingepakt, op zijn vlinders. Het ideetje haalde ik hier.

En neen, het is nog niet gedaan met de cadeautjes, want binnen enkele dagen verjaart Fien. Lieve Fien, als je dit leest , een pakje is ook voor jou onderweg!

komt u even binnen kijken?

2011-10-21T08:53:00.002+02:00

Toch altijd intrigerend vind ik, die blogwereld. Op een virtuele manier mensen leren kennen, hun blogs lezen en bewonderen, en af en toe eens meekijken een stapje verder dan het tonen van gemaakte creaties. Af en toe vang je een glimp op van de persoon zelf, dat geeft opeens een heel ander beeld, want in gedachten heb je je misschien al een voorstelling gemaakt van de persoon achter de blog. En af en toe vang je een glimp op van hun woonwereld, hun kroost of zelfs de inhoud van hun sjakosj. Interessant allemaal. Stilaan krijg je een volledig plaatje van de 'blogmens', voeg daar nog facebook aan toe en het plaatje is bijna compleet. Enkel nog een real life ontmoeting buiten de virtuele wereld is nodig om een quasi perfect beeld te krijgen. Sommige blogsters heb ik al ontmoet, en dat is enorm tof. Anderen wil ik heel graag eens ontmoeten, en gewoon eens praten over het leven en naaien en zo. Ik zet mijn zinnen op het Van Katoen gebeuren in Gent volgend jaar. Zou daar geen 'meet-the-bloggers' hoekje kunnen voorzien worden....wie weet kom ik u daar dan wel tegen?

Tot dan geef ik al een klein beetje prijs van mezelf. Eerder zag u me al van top tot teen op deze blog. Pluis maar uit, wilt u me zien, de blogposts over rokjes en topjes, daar vindt u me.
En vandaag laat ik u even binnen kijken. Weliswaar snapshots van mijn leefwereld, het totaalplaatje moet u er maar bij verzinnen. Denk daar bij dat ik voor velen de indruk geef van overgeorganiseerd te zijn, maar dat de chaos in ons huis niet te onderschatten is. Opruimen, zowel onze kinderen als ik hebben er een hekel aan. Daarom is het hier absolute noodzaak dat we regelmatig mensen uitnodigen, om te eten of gewoon bij ons in de zetel te hangen. Want met zo'n vooruitzicht ruim ik wel op, en haal ik wel eens de stofzuiger boven. Ge kunt uw bezoek toch niet in een 'zwijnenstal' ontvangen, of toch wel? Dus nu ook, ik nodig u uit, dus ik ruim op. Enkel een onverwacht bezoek krijgt de echte chaos te zien....

Ik kook in zwart en wit...

En we eten in rood en wit...

Onmisbaar in de keuken is het ik-sleur-je-overal-mee-naartoe krukje...

Van het zonnetje genieten achter glas...

Tekengerief mooi opgeruimd....

Veel boeken in de leefruimte....

De kinderen hebben er hun eigen speeltafel...

en de coole retrogarage (al voor een deel afgebroken) is het pronkstuk van al dat speelgoedgeweld...

Hier komt u binnen, met rechts mijn stoffenkasten (de ronde licht'vlek' is een rond raam) ...

en links de naairuimte (achter gesloten of open deuren naargelang de opgeruimdheid, en ter informatie, op deze foto is het voor mijn normen heel netjes in de naaikamer)...

De traphal is zwart...

en bevat naast foto's, tekeningen, veel jassen en schoenen, ook Lukas zijn racemachine...

En ziehier, onze kroost zo'n 3 jaar geleden, van groot naar klein ziet u Hendrik, Elisabeth, Anna en Lukas (deze canvas siert onze keuken en is vaak de aanleiding voor het vertellen van hilarische 'zo-was-het-vroeger-verhalen' tijdens het eten)...

En, wat denkt u, kent u me nu al een beetje? Spreken we af op 14 april? Dan praten we rustig verder....

appels en sterrensneeuw

2011-10-17T08:57:00.001+02:00

Als de zoveelste uitnodiging voor een verjaardagsfeestje in de bus valt, is het altijd weer nadenken wat te geven aan de jarige. Tot nu toe maakte ik eigenlijk nog niet vaak iets zelf voor de klasgenootjes van onze kinderen, enkele uitzonderingen niet meegerekend. Het is, vind ik toch, nog altijd moeilijk in te schatten of iets zelfgemaakt wel geapprecieerd zal worden. Hebben meisjes niet liever een barbiepop of iets met veel glitter? En jongens, maak je die het best blij met een lego-bouwdoosje of iets met veel geweren of zo? Bij mij zit het zo, ik zal nooit iets cadeau geven wat ik zelf niet zou willen hebben of kopen voor onze kinderen. En daarmee moeten ze het doen...

Anna werd nu uitgenodigd op een duo-feestje, van de twee jarige meisjes Sofie en Emma. Op de uitnodiging stond dat één cadeautje meer dan genoeg was, de cadeautjes zouden dan op het feestje verdeeld worden onder de jarigen. Deze info, overduidelijk van de hand van de mama's van de jarigen, werd heel snel genuanceerd door de dochter. Want op school had Sofie al haar vriendinnetjes subtiel duidelijk gemaakt dat het toch 'beter' was om twee cadeautjes mee te nemen. Tja, hoe zou je zelf zijn als zeven jarige, wie wil er dan op haar feestje haar cadeautjes delen?

Op de tweede editie van de winkelstraat zag ik leuke 'sneeuw-schud-bollen' staan. Ooit heb ik deze magische dingen heel naarstig verzameld. Maar ondertussen zijn er al veel gesneuveld door kleine grijpgrage kinderhandjes die zo graag schudden met die bollen, en even wegfantaseren met de glinsterende 'sneeuw' die zachtjes neerdwarrelt, tot de bol met sneeuw en al in stukken op de grond belandt....

Dit terzijde, ik blijf nog steeds aangetrokken tot die dingen als ik ze ergens tegenkom. De kinderen moeten er ook elk jaar weer aan geloven, onder de kerstboom ligt er steevast voor elk een sneeuw-schud-bol.

Dus toen ik deze twee prachtige exemplaren met als 'sneeuw' heel veel glinsterende sterretjes (en aan de achterkant kan ook nog een eigen foto in gestoken worden) tegenkwam op de winkelstraat, was ik heel snel verkocht.

Ze kregen al snel als bestemming het duo-verjaardagsfeestje. Ik maakte een klein zakje (volgens deze handleiding) om de schud-bol in te steken. Samen gaat het in een groter zakje (volgens deze handleiding) en zo is het verjaardagscadeautje voor Anna haar klasgenootjes een combinatie van zelfgemaakt en zelfgekocht. En voor wie het graag wil weten, de prachtige appelstofjes komen van bij bambiblauw.

Uit de minirestjes knipte ik kleine vlaggetjes. Met een gekleurd touw werden ze als vlaggenslinger op de cadeauzakjes 'genaaid'. Feestelijk om af te geven!

stofresten #1

2011-10-13T12:41:00.000+02:00

U hebt dat wellicht ook, een mand vol kleine stofresten. Een mooie lap stof verknippen tot een rok, broek, handtas, verjaardagsslinger, ... leidt steevast tot enkele kleinere 'onbruikbare' reststukken. Ik houd dat allemaal bij. En die mand puilt uit ondertussen. Tijd dus om de restjesmand eens leeg te maken en van die kleine stukjes iets bruikbaars te maken (vorig weekend zag u hier ook al een voorbeeld van stofrestenverwerking).

Onze kindjes moeten naar school vaak een plastiek zakje meenemen, om een knutselwerkje mee naar huis te nemen, of in het bos bladeren te verzamelen.... Het leek me wel leuk om ipv een plastieken zak een stoffen zak te kunnen meegeven. En daar lenen die kleine restjes stof zich uitstekend voor.

Ik verknipte zoveel mogelijk stukken tot repen van 5 cm breed. En dan ging ik puzzelen. Eerst de stroken min of meer per kleur leggen, een rode, blauwe en groene hoop. Dan de stroken aan elkaar naaien tot een grote lap en zo had ik weer een 'nieuw', vrolijk groot stuk stof dat buikbaar was als buitenstofje voor een kleurrijk draagtasje. Resultaat zijn drie zakjes, waar onze meisjes heel graag gebruik van zullen maken. (nu nog een jongensversie maken, want de zoon des huizes vindt deze toch iets te fleurig, en daar kan ik hem geen ongelijk in geven)

En, herkent u de stukjes rok, handtas, verjaardagskroon en knuffels erin?

let's boleo!

2011-10-10T08:42:00.002+02:00

U kent de boleo wellicht al. Het eloleo-patroon is al een hele tijd te koop in de van katoen webshop.
Elke keer als er een van katoen patroon uitkomt, koop ik het (alleen al maar om het goede doel te steunen), ze ook uitvoeren, dat is wat anders...
Eerst was er het peuterkleedje van 'leven met Liv', superpatroon, maar hier zijn geen piepkleine meisjes meer thuis en ook in mijn directe omgeving vond ik niet meteen een proefkonijn. Geboorteaankondigingen genoeg hoor, een ware babyboom, maar tot nu toe enkel nog maar kleine mini-jongens geboren, en die kan ik onmogelijk blij maken met een peuterkleedje.
Dan was er het halterjurkpatroon van Mme Zsazsa. Ik kocht de tricot ervoor, en heb het zelfs helemaal ineen gestoken. Of toch, bijna helemaal. Bij de pasbeurt vond ik het me echt niet staan, vooral de 'bovenkant' viel tegen. Ik kon het patroon aanpassen, maar toen bleef opeens de zon weg...en die kwam precies niet terug... De zin om eraan verder te werken verdween samen met de zon.
En dan kwamen er twee tas-patronen aan de beurt. Ik blij, want ik ben nu eenmaal tassenverslaafd. De stoffen voor de boleo en de klara-tas waren snel gekozen. Eerst komt de boleo aan de beurt (aan de klara moet ik nog beginnen...).....

De buitenstof is een licht rekbare jeansstof. Gekocht bij Pauli, en van een hele mooie, Italiaanse kwaliteit (zo werd me verzekerd door de Pauli-mannen). En gelijk hebben ze, het is echt een hele zachte, egaal gewoven jeans. Ik kocht hem om een rok te maken. In de naailes ben ik nu bezig met deze rok, in dezelfde stoffencombinatie als de boleo....

De gebloemde stof kocht ik op de markt in Nijmegen (3 euro/meter!). Ik vind het wel iets 'herfstigs' hebben. Heel dieprood, met felgekleurde bloemen, mooi in combinatie met de neutrale jeansstof.

De stiksels zijn overal in het rood, geeft toch dat tikkeltje extra aan de tas. Het vrij rond de opening stikken viel trouwens heel goed mee. Ik moet toegeven dat ik er eerst wat schrik voor had, maar eenmaal eraan begonnen, is het los rondstikken zelfs heel leuk om te doen.

En om dan toch maar alles assorti te maken (rok die bijna af is en handtas) maakte ik ook nog een mini-boleo-ritstasje. Af is af!

IKEA ALEX 401.962.41

2011-10-07T09:00:00.001+02:00

Een tekort aan stofopbergruimte, komt u dat bekend voor? Ik heb er voortdurend mee te kampen, met dat plaatsgebrek. Met als gevolg dat alles zich zowat opstapelt, en ik allang vergeten ben welk mooi stofje er onderaan de stapel ligt. Hoog tijd dus om eens orde op zaken te stellen.

De Alex-ladekasten, zag ik het eerst verschijnen op pinterest. Zalige tool, dat pinterest gedoe, ik heb er al heel wat inspiratie opgedaan, gaat u maar eens kijken op mijn pinterest bord, en u zal zien, de verleiding om door te klikken, te kijken en te absorberen is heel groot.
En daar kwam ik dus deze ladeblokken tegen, van ikea. Heel handig om grote kindertekeningen in te bewaren. Een schuif is de grootte van een A2. Ik zag er meteen ook de mogelijkheden als stof-en patroonopbergruimte in. Dus hop naar ikea, en terug met twee 'alexen' in de koffer.

Na het vervelende en lange ineensteekwerk , kwam het leuke deel, het opvullen van de laden. In deze kasten steken enkel de meest favoriete katoenen stofjes. Andere katoen, tricot, fleece, zwaardere katoen en canvas, spons, .... zitten opgeborgen in dozen.

Maar de leukste stofjes zitten dus in de kasten, mooi gesorteerd. In één oogopslag is te zien wat het aanbod van de dag is. En ik voel me net in een winkel, de schuiven met gemak open en dicht schuivend, op zoek naar dat stofje waar ik op dat moment mee wil werken.

Eén lade wordt in gebruik genomen door patronen die in de wacht staan. Ze zijn mooi uitgeprint en geplakt, nu nog de uitvoering (ondertussen is de boleo, het van katoen patroon dat je daar ziet blinken, af.)

Ik had de kinderen beloofd dat ook zij een lade gingen krijgen om hun tekeningen in te bewaren. Maar daar is helaas geen plaats meer voor.... Dus, nog maar een Alex gaan halen?

* uitslag give away *

2011-10-05T19:36:00.000+02:00

Overdonderd was ik, van het aantal lieve reacties op mijn 'verjaardagsblogje'.
Hartverwarmend was het, om al die reacties te lezen en herlezen.

272 leuke reacties (op de blog, facebook en email), allemaal heel erg bedankt daarvoor!
272 mensen die ik heel graag gelukkig zou maken met het give away pakketje...

Random.org bepaalde twee willekeurige winnaars van de give-away, nr. 253 en 44.

Reactie 253 is van mijnmamaheetzoet, zij schreef:

Heel leuk hé zo'n feestje met alles erop en eraan. Zondag heb ik ook een feestje georganiseerd. Een bob de bouwerfeestje. Hopelijk win ik eindelijk eens een give- away. Want dit pakketje is echt wel superleuk.

Reactie 44 is van Aline, zij schreef:

Van harte gefeliciteerd en een hele fijne dag gewenst! Zo herkenbaar, dat tussen 20 en 25 - weer een jaar 23 zei ik op mijn werk (=37). Leverde nog aardig wat verwarring op :) Wat een prachtige weggeefpakketjes heb je samengesteld, heel mooi! Dus ik wil wel een kansje wagen.

Dames, mailen jullie mij jullie adres door, dan stuur ik de pakjes op.... Veel plezier ermee!

hulpje voor de tandenfee

2011-10-04T08:41:00.000+02:00

Hier is het precies 'herfst' in de kindermondjes. De ene na de andere tand valt uit (behalve bij Lukas dan, die is nog mooi melktandjes aan het sparen). En naar aloude traditie verdwijnt die tand 's avonds mooi onder het hoofdkussen van het ik-ben-een-tand-kwijt-kind. Onze meisjes vinden dat zo superspannend. Zouden ze in slaap vallen of net niet. Want ja, welk kind wil nu niet eens die tandenfee in het echt zien. Elke keer moeten we ze er weer van overtuigen dat ze toch in slaap moeten vallen, 'want feeën komen alleen als de kindjes slapen'.

En dan kijken ze 's morgens vol verwachting onder hun kussen. Is ze geweest of niet? Als de missie geslaagd is, horen we het meteen. Trippelende voetjes richting ouderslaapkamer, een plof op ons bed, 'mama, mama, ze is geweest!'. 'Euhhhh, wie is er geweest?' (meer komt er dan voorlopig nog niet uit in de vroege uurtjes). 'De tandenfee natuurlijk, kijk 1 euro'. (soms denk ik dat de tandenfee beter een boekje bijhoudt, waarin staat hoeveel ze per tand per kind gegeven heeft. De 'bedragen' kunnen soms nogal eens verschillen, als een verstrooide tandenfee 2 euro legt ipv 1 euro, of omgekeerd. En dan hebben we het meteen gehoord, de discussie onder de dochters... )

Maar....het gebeurt ook dat het desbetreffende kind heel teleurgesteld is. Want er ligt geen cent, en na lang zoeken vindt ze haar tand ergens in een uithoekje van haar bed terug. Hoe kan dat nu?
Wel, hier gebeurt het nogal eens dat de tandenfee de tand gewoon niet vindt. Ze wroet onder het kussen, in een poging het slapende kind niet wakker te maken, ze tast af, maar vindt niks. De tand ligt ergens op een onmogelijke plaats...

Om zo'n drama's in de toekomst te vermijden besloot ik een hulpje te maken voor de tandenfee. Een kussentje, met daarop een 'tandenzakje' genaaid. Uit witte fleece knipte ik een 'tand', en die werd op het kussen genaaid, de bovenkant openlatend. Zo wordt het dus een mini-zakje waar mooi een tand/cent in past.
Nu steken de kinderen 's avonds hun tandje in het zakje, om dan 's morgens een centje erin terug te vinden. De tandenfee moet niet meer zoeken, want dit kussentje ligt mooi aan het hoofdeinde van hun bed, braaf te wachten tot de fee komt. Geen tranen meer 's morgens, alleen nog maar blije, op ons bed springende kinderen met 1 euro in hun hand (of 2 euro, aan dat 'probleem' moeten we ook nog iets doen, maar dat ligt volledig bij de tandenfee zelf...)

ééntje-uit-de-oude-doos en dank-je-wel!

2011-09-29T10:01:00.000+02:00

patroon: de spaanse tas van Mme Zsazsa - stof: retrostofje van de kringwinkel

jarig zijn en cadeautjes give away

2011-09-27T08:59:00.000+02:00

Vandaag ben ik jarig. De verjaardagen van de kinderen worden hier altijd met veel toeters en bellen gevierd. En dit jaar had ik daar zelf ook eens zin in. Ook voor mij toeters en bellen....
Dus maakte ik een vlaggenlijn voor mezelf, die nu de keuken siert en daarna verhuist naar mijn naaikamer.

Cakejes werden gebakken, en opgeborgen in een nieuw lunchzakje (om dan straks na school mee te nemen op picknick met de kindjes).

Op vraag van de kindjes werd er ook nog een chocoladetaart gemaakt (de favoriet van het huis) en zette er maar liefst 37 kaarsen op. Ja, ja, u leest het goed, ik ben al 'ver' voorbij de 30. En toch voel ik me nog steeds ergens zweven tussen de 20 à 25 jaar... met vaak een vleugje speelsheid van een zevenjarige.

En omdat het vandaag hier feest is, laat ik jullie even meevieren.

Ik maakte twee identieke cadeautjes klaar

een katoenen zakje met daarin:

- een stuk appeltjes tafelzeil van 100 x 70 cm

- een stuk rood met witte stipjes tafelzeil van 45 x 60 cm

- een lap gele bloemenstof van 50 x 70 cm

- een lap rode vogeltjesstof van 100 x 70 cm

- een geel bloemenknoopje

- een wenskaart van papiermier

Wil je graag zo'n pakje?

Laat dan een reactie achter onder dit bericht.

Meedoen kan tot en met 4 oktober....

Orde in de wanorde

2011-09-22T08:40:00.000+02:00

Orde in de wanorde scheppen, regelmatig waag ik me eraan. Door een overvloed aan handtassen wisselt de inhoud nogal vaak. Die inhoud stapelt zich op, er komt altijd wel wat bij, tot er een onverbiddelijke chaos is gecreëerd. Ik gooi alles er dan ook los in, weg is weg. En dan, net dan, ben ik gehaast en moet ik snel mijn gsm vinden, een zakdoekje, of die klantenkaarten van mijn favoriete winkels die altijd om de een of andere reden niet mee zijn verhuisd naar de handtas van dat moment.

Orde, dat had ik dus nodig. Dringend.
En gelukkig staat het www vol van zelfmaakideeën die hiervoor uiterst geschikt zijn. Met nog een klein restje van mijn retrostofje werden de volgende zaken ineengestoken.

Een hoesje voor mijn betaalkaarten en co : handleiding van The Crafty Cupboard

Een mini-portemonnee voor klein geld : handleiding van Miss Stik

Een gsm hoesje : handleiding van By Miekk

Een papieren zakdoeken zakje : handleiding van Craft Snob

Een klantenkaarten mapje : handleiding van Very Berry Handmade

En zo is er weer orde in de handtas ... toch voor even ....

geen strand zonder tas

2011-09-19T08:53:00.000+02:00

Eigenlijk had ik geen extra tas meer nodig. Maar de tafelzeil-strandtas van emmaenmona leek me zo praktisch. Makkelijk om natte spullen in mee te nemen, en met twee kinderen die op vakantie leerden zeilen, zou zo'n tas heel handig zijn om de natte zeilpakjes en zeilschoentjes in te steken.

Een stuk galaxy tafelzeil van petit pan werd verknipt, en de tas zat snel in elkaar. Het stikken op de toile cirée ging heel vlot. Ik maakte ook nog een kleine versie (75% van het originele formaat), makkelijk om gsm en toestanden mee te nemen.
De tassen hebben meer dan hun dienst bewezen tijdens de vakantie, hier maak ik er nog van!

En ondertussen doen deze tassen dienst als naaitas, en gaan ze elke week volgeladen mee naar de naailes....

huistextiel wordt knuffeltextiel

2011-09-15T09:32:00.002+02:00

U zag het waarschijnlijk al: de recykleerrage die op gang werd gezet bij deze dame. Ik was ervan op de hoogte, maar op de een of andere manier verdween het hele concept hier naar de achtergrond. Reden daarvoor: ik ben niet zo'n recykleermens. Toch niet van het type dat kleren kan omtoveren tot iets dat opnieuw bruikbaar en vooral draagbaar is. Nee, die kunde, die u eerder al zag bij deze recykleerwonders, heb ik niet.

Omdat kleding recykleren hier dus niet aan de orde kwam, stortte ik me op oude, afgedankte stukken huishoudtextiel. Daarvan heb ik echt bakken vol: gordijnen, dekbedovertrekken, lakens, kussenslopen, handdoeken, ... allemaal verdwenen uit de glorie van ons huishouden wegens versleten, niet meer mooi of gewoon beu gezien.

Bovenstaande stukken werden geselecteerd, met in mijn achterhoofd het maken van bedjes voor de knuffels van de dochters (hier gezien, goedgekeurd en bestudeerd).

Anna dekt haar knuffels altijd toe als ze gaat slapen, dat doet ze met een klein stukje stof, of een mini-poppentruitje. Een eigen 'slaapzakje' voor de knuffels leek me een beter idee.

Uit het overgordijn en de lakens werden mini matrashoesjes, dekentjes en kussenslopen geknipt, alsook enkele meters biaislint. Het oude dunne donsdeken werd gebruikt als vulling voor de 'matras', het 'deken' en het 'kussen', kwestie van de knuffels niet alleen een mooi maar ook een 'zacht' onderkomen te geven.

En ziehier de drie slaapzakjes.

Vanavond ondergaan ze hun vuurdoop en mogen ze mee met Anna naar bed...

pyjama voor een friemelbeest

2011-09-12T10:54:00.000+02:00

Net voor we op vakantie vertrokken kwam ik tot de vaststelling dat onze jongste geen fatsoenlijke pyjama had om mee te nemen. Na het succes van de t-shirtjes (die ondertussen zonder morren worden gedragen door zoonlief), besloot ik dan maar snel een mini-jongens-pyjama te maken. De tricotkabouterstof en de gestreepte ribboord bestelde ik bij bambiblauw, die leveren de dag van de bestelling zelf nog je pakketje in een leuvens krantenwinkeltje. Handig en snel, de pyjama kon dus nog snel op de valreep ineengestoken worden. Voor het bovenstukje gebruikte ik hetzelfde patroon als voor de walvissen-t-shirtjes (uit ottobre 3/2010). Mouwen, hals en onderkant werden afgeboord met de streepjesribboord. Het broekje is de korte versie van het made-patroon, en ook hier werden de broekspijpen afgeboord met de ribboord, wat een beetje een 'pofbroek' effect geeft, heel schattig om te zien.

En onze lukas was meteen op slag verliefd op zijn pyjama. Hij zit ook supermakkelijk, en dat moest hij toch even tonen als ik foto's nam. Het ene gefriemel na het ander (kijk eens mama, wat ik allemaal kan!), stilzitten is niet zijn beste eigenschap (maar in mama-knuffelen is hij dan weer een kampioen!) ....

twee kleine tasjes voor twee kleine meisjes

2011-09-08T09:19:00.000+02:00

Een tijdje geleden vroeg een vriendin of ik twee kleine handtasjes wou maken voor twee kleine meisjes, Zara van 3 jaar en Alex van 1 jaar. Ze wou graag een roze en groene versie en een bloemendetail erop zou leuk zijn. Ik ging dus op zoek naar een minipatroontje en leuke stofjes. De blossom pink en green stoffen van de Zoo Menagerie Collectie vond ik er ideaal voor. Het patroontje had ik een hele tijd terug eens gekregen bij een bestelling bij agreensleeve en het leent zich perfect voor kleine meisjes.

De bloem is de 'halve' versie van de eloleo-blom. Ik maakte enkel de kleine binnenblaadjes, en dat geeft, samen met een met stof bekleedde knoop, een heel schattig klein bloempje.

De handtasjes worden mooi verpakt in een assorti hobosack, en zo reisden ze vorige week naar het andere eind van de wereld waar de twee kleine meisjes wonen...

voor een jong naaistertje

2011-09-06T08:43:00.000+02:00

In augustus werd onze oudste dochter 9 jaar! En dat werd gevierd!
Het jaar tussen 8 en 9 was voor Elisabeth een heus 'transformatiejaar'. Tijdens het eerste en tweede leerjaar vond ze 'meisje-zijn' helemaal niks. Eender wat ze deed, voelde, dacht, kocht of kreeg, het moest op een jongensmanier. Schoenen koos ze in het jongensrek, rokken deed ze niet aan, roos was flauw en op school speelde ze liever stoere jongensspelletjes mee.

Maar in het derde leerjaar maakte ze een klik. Hoe het komt, door wie of door wat, dat weten we niet, maar opeens was ze een echt meisje-meisje (met af en toe nog een stoer jongenskantje). Roos en paars zijn terug hemels mooi voor haar, rokken vindt ze heerlijk, en als ik met haar ga shoppen sta ik nog steeds versteld van de keuzes die ze maakt.

Nu over haar verjaardag. Ik ging op zoek naar iets leuks om voor haar te maken. Elisabeth is creatief, heel creatief. Op elk oudercontact krijg ik hetzelfde te horen: mevrouw, wat is uw dochter toch creatief, maar we weten van wie ze dat heeft hè! En dan glunder ik van top tot teen.
Met haar creativiteit en vindingrijkheid zal ze nog ver geraken. Ze is vlot met woorden, pen en papier leiden steevast tot mooie, originele verhalen; ze is vlot met penseel en tekenpen, de mooiste figuren sieren onze muren; en sinds kort is ze ook vlot met naald en draad. En in dat laatste wil ik ze toch wat verderhelpen, want dat is ook mijn grote passie.

Eerder blogde ik al over de bonte stapel lapjes die ze voor haar verjaardag zou krijgen.
En bij 'Chez Beeper Bebe' zag ik de handleiding voor het maken van een prachtig naaidoosje voor jonge meisjes. Een schitterend ding. De wanden van de 'doos' zijn gemaakt van heel stevig karton en de stof is er volledig rondgestikt, geen spatje lijm kwam eraan te pas, alles is met naald en draad ineen gestoken.

Ik maakte er het speldenkussentje (dat meisjesgezichtje vind ik heerlijk!) en een naalden/knopenboekje bij en vulde de doos nog met wat andere leuke crea-spulletjes.

Om zelf met haar naaidoos aan de slag te gaan kocht ik voor Elisabeth 'het grote zelfmaakboek voor meisjes' van blogster vlijtig. Een leuk boek, met een hele variatie aan creatieve ideeën: naaien, breien, haken, verven, stempelen, plakken, ... alles komt aan bod. En om dat boek mooi op te bergen, werd er (net zoals ons vakantieleesboek) een hoesje gemaakt (weer volgens deze handleiding). Hier zal ze zeker veel plezier aan beleven!

de broek die hopelijk nooit gedragen zal worden

2011-09-02T08:42:00.001+02:00

Lukas gaat sinds 1 september naar de eerste kleuterklas. Op het einde van vorig schooljaar zat hij al enkele weken in het zomerklasje, telkens voor halve dagen. Nu hij in de eerste kleuterklas zit, zal hij al wat meer tijd op school doorbrengen. Mijn moederhart kan het nog niet aan om hem de hele week een volledige dag naar school te sturen, we beginnen dus met twee ik-blijf-op-school-boterhammen-eten-dagen. Voor Lukas een hele grote stap. Voor mij ook....

Nu gaat Lukas al heel flink naar de wc. Thuis dan toch. Op verplaatsing heeft hij het er nog steeds heel moeilijk mee. Dus vorig jaar ging naar school al de verplichte schoenendoos mee, met de droge en natte broekenzakjes, voor het geval er wel eens een ongelukje kon gebeuren. We hebben die zakjes toen welgeteld 1 keer nodig gehad. Hij weigerde steevast om op school naar de wc te gaan, maar omdat hij toen maar halve dagen ging, was dat eigenlijk best te doen (buiten die ene keer dan).
Ik verwacht nu, als hij een hele dag op school zal zijn, een iets frequenter gebruik van de extra droge broek op school. Ik verwacht het, maar ik hoop natuurlijk van niet. Omdat reservebroeken van op school gewoon niet leuk zijn, maakte ik hem nog snel (de dag voor 1 september) een reservebroek die wel leuk om dragen is. Deze gaat in de schoenendoos, en we hopen dat hij er een heel jaartje mooi in blijft zitten..... (en omdat Lukas de pasbeurt zo leuk vond en de broek zo zalig is, maak ik er nog enkele voor thuis, die wel gedragen zullen worden!)

snelle turnzakjes

2011-08-31T09:37:00.000+02:00

Bij het begin van het nieuwe schooljaar worden alle schoolspullen weer boven gehaald en aan een grondige inspectie onderworpen. Zo ook de turnzakken van onze kinderen. Op hun school krijgen ze aan het begin van hun schoolcarrière, als kleuter dus, een turnzakje. Iedereen hetzelfde witte kleine zakje met daarop de naam opgeschreven. Doorheen de jaren ziet dat zakje af, en tja, die zakjes zien er echt niet meer uit. Je kan altijd een nieuw zakje op school bestellen, maar ik vind die eigenlijk hun geld niet waard.

Dus stelde ik onze kinderen voor om er zelf eentje te maken. De oudste zoon bekeek me meteen alsof ik van een andere planeet kwam, hij wou echt nog dat half versleten zakje blijven gebruiken, net zoals de rest van zijn klas. De meisjes daarentegen kleuren maar wat graag buiten de lijntjes en vinden het net leuk om met een andere turnzak dan de rest van de leerlingen naar school te kunnen gaan.

Ik zocht wat spullen bij elkaar om een eenvoudige turnzak te maken. Gewoon hetzelfde modelletje als op school, enkel wat groter, want die schoolzakjes zijn echt wel heel klein. Een felgekleurde tafelloper werd als buitenstofje gebruikt (opvallen zullen ze zeker), en de zak werd gevoerd met een stuk van een oud laken.

Met wat groene en gele flockfolie werd de naam erop geflockt.

De 'tunnel' werd verschillende keren rondom rond doorgestikt, het koord erdoor en de turnzakjes zijn klaar om gevuld te worden (met spijtig genoeg een lelijk verplicht uniform-turnpakje...).

voor Fran

2011-08-29T08:30:00.001+02:00

U kent dat wellicht ook. Terug thuiskomen van vakantie en een mailbox vol vinden. Want neen, op vakantie wordt geen email gecheckt, geen blog, geen facebook ... dan willen we ons even afsluiten van onze thuiswereld. Met als gevolg dus: een overvolle mailbox bij thuiskomst. Dan is het de opdracht van snel het kaf van het koren te scheiden en vooral de 'op-een-antwoord-wachtende-berichten' het eerst te lezen.
En met het einde van de vakantie en het begin van het nieuwe schooljaar in zicht, is een groot deel van de binnengekomen mail voor onze kinderen. Uitnodigingen voor einde-vakantie-feestjes, verjaardagsfeestjes-van-in-de-vakantie-jarige-vriendjes, logeerfeestjes-nog-voor-de-school-begint, ....

En zo was er ook een uitnodiging van Fran, een goed vriendinnetje van Elisabeth. Fran gaat volgend schooljaar namelijk naar een andere school, en dus wou ze graag nog een laatste feestje met de vriendjes van de klas. Noem het een 'afscheidsfeestje', alhoewel afscheid kunnen we het niet noemen. Fran zal dan wel naar een andere school gaan, ze woont hier amper een paar straten verder en ze speelt samen met Elisabeth hockey. De vriendinnetjes zullen elkaar dus nog heel veel zien, al is het dan niet op school.

En feestjes vragen om cadeautjes. Ik kocht een mooi dagboek en bijhorende plakbriefjes voor Fran. En daarbij werd nog een vrolijk handtasje gemaakt, dat eerder hier en hier al verscheen. Onze dochters gebruiken hun tasje ontzettend veel, het is eigenlijk een handtas-voor-lange-ritten geworden. Gevuld met notaboekjes, pennen en leesboek hebben ze genoeg mee om zich een hele rit bezig te houden. Hopelijk heeft Fran er evenveel plezier aan.

Het roosje werd gemaakt volgens deze handleiding, voor de tas werd dit patroon gebruikt.
De buitenstof komt van de markt in Nijmegen en het binnenstofje is van bambiblauw.

Veel plezier op je nieuwe school Fran!

terug van weggeweest...

2011-08-25T09:21:00.000+02:00

De weken weg van huis zijn voorbij. En ze waren heerlijk!
We reisden van de ene plaats naar de andere, en elk plek was iedere keer een waar kinderparadijs.
En terwijl het hier in Leuven donderde, genoten wij van de zon....

Aan zee leerden de twee oudsten zeilen, een heel avontuur....

In Friesland was de formule van 'het betere boerenbed' een fantastisch succes! Onze kinderen ontpopten zich in echte boertjes en boerinnetjes, als het aan hun lag verhuisden we meteen ook naar een boerderij. Ik kan het iedereen aanbevelen, het waren er ZALIGE dagen!

De laatste dagen brachten we door aan de Waddeneilanden. Schiermonnikoog is een hemels eiland, de zon straalde ons tegemoet en al fietsend verkenden we de omgeving.

Een dagje op het water, daar hebben we intens van genoten, met kapitein Lukas aan het roer...

En nu, na enkele weken mijn naaimachine te moeten missen, begint het weer serieus te kriebelen om aan de slag te gaan...

vakantie!

2011-07-29T09:28:00.000+02:00

een maandje blogverlof ... terug in september

have a great holiday!

mama, vanaf nu koop je geen stof meer!

2011-07-27T10:08:00.000+02:00

Hebt u dat ook, steeds die onweerstaanbare drang om nieuwe stoffen te kopen, ook al puilt elke kast, doos of andere opbergplaats er al van uit?
Dochter Elisabeth kan mij daar heel streng over toespreken. Gisteren 'moest' ik terug een nieuw pakje stof ophalen, en toen vond ze het genoeg. Als een strenge moeder verbood ze mij om vanaf nu nog nieuwe stof te kopen. Eerst gebruiken wat er ligt, zei ze. Ik kon nauwelijks mijn lach inhouden, en vroeg aan de andere dochter of zij dan ook vond dat ik geen mooie stofjes meer mocht kopen voor nieuwe rokjes. Zij had er duidelijk geen problemen mee. Maar die oudste, vanwaar ze die zuinigheid heeft, het zal niet van mij zijn (we kijken dus allemaal naar de mannelijke wederhelft in dit huis, die de opmerking van onze oudste dochter alleen maar verstandig vindt).

Dus besloot ik een deel lapjes te 'doneren' aan de dochter, dan kan ze er zelf iets leuks mee maken. Het was een manier om eens die stoffenverzameling aan een grondige inspectie te onderwerpen. Een bonte stapel lapjes werd samengebonden en opgeborgen in een vrolijk zelfgemaakt kersentasje. Dit krijgt ze op haar verjaardag in augustus, samen met haar 'echte' cadeau, dat ook zelfgemaakt is (maar daar zult u nog even op moeten wachten, want dit maaksel zal pas na haar verjaardag geblogd worden).

Ook een deel van de lintencollectie gaat richting Elisabeth, in een bijpassend kersenritstasje.

En nu aftellen naar haar verjaardag .... nog 17 keer slapen...

over walvissen, tricot en veel onderhandelen

2011-07-25T08:39:00.001+02:00

Samen met een aantal Leuvens Stiksel Madammen deden we een gezamenlijke aankoop van stofjes (in deze dawanda shop). Ik bestelde onder andere mooie donkerblauwe walvissen tricot. De dag dat ik de stof in mijn handen had, was ik heel blij, maar degene waarvoor het bestemd was, Lukas, was dat niet. Toen ik de stof voor hem hield, riep hij meteen hysterisch uit 'geen vissen op mij'. En het beterde er niet op.

Maar zo'n schone tricot laat je toch niet liggen, en ik had hem echt gekocht met het oog om er leuke t-shirtjes uit te maken, zeker nadat ik deze XY-files had gelezen. Op vele blogs zag ik al met heel veel jaloerse blikken van mijnentwege van die blitse t-shirtjes verschijnen. Mijn angst voor tricot is/was groot, en ik wou het proberen om te zien of het echt zo faliekant zou mislopen bij mij.
Niet dus, ik las eerst heel rustig de XY files door (dank-je-wel mamasha!), maakte mezelf dan duidelijk dat het echt niet zo moeilijk kon zijn en begon eraan. En hoe verder ik geraakte, zonder enige tegenslag (oef!), hoe meer plezier ik erin had. Het ging, en het resultaat was leuk, heel leuk!

Ik toonde trots mijn maaksel aan Lukas, en nog steeds werd hij er hysterisch van. Nog steeds 'geen vissen op mij'. Maar hij moest het toch eens passen. Dus voor de eerste pasbeurt gingen we aan het onderhandelen. Op het einde kreeg hij meer dan zijn zin, hij mocht de hele lekstokkenpot leeg maken, alle lekstokken tellen en dan kiezen hoeveel hij er zelf uitnam om op te eten (en dit allemaal net voor het avondeten). Pedagogie, het is niet mijn sterkste kant (lees: het gaat hier niet volgens de boekskes, maar met heel veel improvisatie op het moment). Maar soit, uiteindelijk kregen we allebei onze zin, want hij paste het ding aan. De veel oh's en ah's van de rest van het gezin bezorgden hem spijtig genoeg al snel weer het hysterische 'geen vissen op mij' en het ding moest heel snel terug uit (en hij stortte zich vol overgave op de lekstokkenpot, beloofd is beloofd).

Terug aan het onderhandelen dus, want ik maak niet iets voor niets. Het zou gedragen worden als we aan zee zijn, daar is het echt zo geschikt voor.

Nu heeft Lukas pas een visnetje gekregen met een echte krabbenemmer erbij. En hij is in de overtuiging dat hij aan zee veel grote vissen en krabben zal vangen. Waarop ik hem zei dat dat alleen zou gaan met een echte 'vissen t-shirt', want dan zouden de visjes wel heel snel naar hem toekomen (een pedagogisch verantwoord leugentje voor het goede doel). Zijn oogjes fonkelden, en nu is zijn walvissen t-shirt niet meer zo afstotelijk voor hem, maar heeft hij die omgedoopt tot zijn eigen vissers-t-shirt. En dat is toch al iets, hij zal de t-shirt dus toch aandoen, al is het maar enkel om te vissen. Ik ben daar al heel blij mee, de rest komt wel.... het onderhandelen is gedaan....

Het donkerblauw broekje is de flat-pants versie van het made patroon, dat onze zoon echt fantastisch goed past. De eerder gemaakte sponsen broekjes zijn ondertussen zijn favoriete broeken, en nu wou ik eigenlijk een driekwart broekje maken voor op vakantie. Dat was buiten het sterke willetje van de broekdrager gerekend. In tegenstelling tot de t-shirt wou hij de broek wel graag passen, maar als ik de lengte wou afspelden, trok hij de broek steeds tot boven zijn knietjes, 'tot hier mag de broek komen', hij weet heel duidelijk wat hij wil. Dus, het werd weer een korte broek, anders moest ik ook voor de broek weer aan het onderhandelen gaan, en daar had ik nu echt geen zin in....

schrijven en lezen op vakantie

2011-07-22T15:02:00.000+02:00

Een maandje thuis, een maandje weg, zo ziet meestal onze zomervakantie er uit. En ons 'maandje weg' komt er bijna aan, heerlijk! Ik heb dat echt nodig, zo even weg-weg, alleen ons gezinnetje, puur genieten....

Om de vakantie vast te leggen in de kinderen hun woorden nemen we een zomerdagboek mee: een groot, onbeschreven boek, bekleed met een leuk stofje. Onze kinderen mogen er elk op hun beurt iets in schrijven, tekenen, plakken, iets wat hun van die dag is bijgebleven, indruk heeft gemaakt... En achteraf hebben we een leuk boek vol herinneringen aan onze zomer van 2011.

De potloden, schaar en lijm gaan mee in een assorti pennenzak, gemaakt volgens deze alom bekende handleiding (bekend ja, want waar zag u de pennenzak nog niet).

Als we op vakantie gaan neem ik ook altijd een nieuw voorleesboek mee. Moeilijk om een boek te kiezen dat alle vier de kinderen zal aanstaan. Eigenlijk een onmogelijke opdracht, te denken dat ons gezin bestaat uit - jongen 10 jaar + meisje 9 jaar + meisje 7 jaar + jongen 3 jaar -
Het zijn vooral de twee jongsten die met open mond luisteren naar een verhaaltje-voor-het-slapengaan, maar de twee oudsten genieten tijdens zo'n vakantie-voorlees-moment toch ook mee van het even terug klein zijn. Ik koos het boek 'Een koffertje vol dromen', pure nostalgie bekroop me toen ik het zag liggen in de winkel. Dat kon ik echt niet laten liggen, met dit boek ga ik volledig terug naar mijn eigen kindertijd. Dus deze vakantie lezen we verhaaltjes voor uit de oude doos, ik kijk alleen daar al enorm naar uit!

En van hetzelfde stofje als ons dagboek, maakte ik ook een hoesje voor het boek, volgens deze fantastische handleiding. Het is eigenlijk een handleiding voor een laptophoes, gemaakt door een leuvens-stiksel-collega, maar ik vind het even goed gaan om een boek 'proper' mee te nemen op reis.

En u, wat leest u zoal voor aan uw kroost? Alle boekentips zijn hier zeer welkom!

de perfecte tricot rok

2011-07-18T17:10:00.006+02:00

Voor de meisjes tricotrokjes maken gaat ondertussen met de ogen toe. Eens een patroontje dat hen goed past, en het bandwerk is begonnen.
Maar voor mezelf vond ik lang niet het juiste patroon. Ligt het aan mijn lijf of niet, geen enkel patroon kon me, eens uitgevoerd, bekoren. Dus nam ik een rok uit de winkel die me wel perfect past. Ik nam hem mee naar de naailes en samen met de naaijuf bekeken we hoe deze rok na te maken. Het lijkt eenvoudig, en dat is het ook, maar het was toch even denkwerk om te zien hoe er juist aan te beginnen. Het is een tricotrok, waarvan de tailleband uit dezelfde tricot is gemaakt en daar is dan op heel subtiele wijze een elastiek in verwerkt. Want gewoon tricot, dat zakt af bij mij.

De rok werd overgetekend op patroonpapier, de naadwaarden werden erbij geschreven, vooral belangrijk voor de tailleband waarbij het buitenste deel van de band iets hoger moet getekend worden dan de binnenste band, dit met het oog op het 'verstoppen en innaaien' van de elastiek.

foto's gemaakt door de fotograaf van dienst 'dochter Anna'

Omdat ik heel veel gekleurde topjes heb, gaande van rood, over groen tot knalgeel, wou ik een rok in een unikleur die overal een beetje bij past. Het werd knalrood. Lekker zachte tricot van bij Pauli.
De rok stak ik tijdens de laatste naailes ineen, met de deskundige hulp van de naaijuf. Toch handig als je constant die hulplijn om je heen hebt. En het ging heel snel, het denkwerk was immers voordien al gebeurd.
De zoom werd afgeboord met de elastische 'rood met witte stipjes' biais van bambiblauw. En wat is dat goed gerief zeg (veel makkelijker aan te naaien dan gewone biais), het geeft de rok meteen dat tikkeltje extra (ik ga me daar toch nog wat metertjes van inslaan!).

En ik ben content, ik heb mijn eigen 'op maat tricotrok patroontje', er zullen er zo nog vele volgen....

Maar eerst de tricot halterjurk van VAN KATOEN uitproberen, en hopen dat dat tricotproject me even goed lukt en even goed past....

de uiltjes van Elisabeth en Anna

2011-07-14T08:19:00.001+02:00

Onze twee dochtertjes hebben ook wel een beetje de naaimicrobe te pakken. Nu ja, het kan ook niet anders, met een 'mama die altijd aan het naaien is'. Volgens hen heb ik veel te veel stof liggen, en van die alsmaar groter wordende stapel willen ze me graag afhelpen door er zelf wat leuks mee te maken.

Nu het vakantie is, is er al wat meer tijd om creatief bezig te zijn, dus gaf ik ze mijn map vol kleine naaiprojectjes. Ze kozen er een klein knuffeluiltje uit. Een heel makkelijk projectje voor kinderen, alles wordt stap voor stap uitgelegd aan de hand van foto's. Stofjes kiezen, knippen en spelden deden ze als volleerde naaistertjes .... en de naaimachine hanteren ging ook al heel vlot, maar ze hebben dan ook na de eerste keer nog heel veel geoefend.

Het snaveltje en de oogjes moesten er met de hand worden opgenaaid, en dat vonden ze een stuk moeilijker. Ik herkende meteen in onze oudste dochter de 'onbedwingbare drang naar perfectionisme'. Hoeveel heeft ze niet gevloekt op dat snaveltje, waarvan ze vond dat ze het er niet mooi recht op genaaid kreeg.... En neen, het is ook niet recht genaaid, maar dat is nu juist de charme ervan, het is zelfgemaakt en echt helemaal van haarzelf. Met de knoopjes opnaaien heb ik wel een handje moeten toesteken, dat vonden de meisjes dan weer net iets te moeilijk (maar ik ben er zeker van dat ze na wat oefenen ook het 'knoop-aannaaien' goed onder de knie zullen hebben).

Als laatste stap werd het uiltje opgevuld en onderaan dichtgenaaid .... na een tijdje werken waren de uiltjes klaar en ze mogen er terecht fier op zijn. Ik vind het pareltjes, net zoals de dochters! En nu zijn ze naarstig op zoek naar het volgende haalbare naaiprojectje .... u zal nog van hen horen!

op een grote paddenstoel ....

2011-07-11T14:06:00.001+02:00

Op een grote paddenstoel, Rood met witte stippen, Zat kabouter Spillebeen, Heen en weer te wippen.
Krak, zei toen de paddenstoel, Met een diepe zucht, Allebei de beentjes, Hopla in de lucht!

Zondag werd ons jongste neefje Mathis gedoopt. Het was dus weer cadeautjestijd....
Een hele tijd geleden kocht ik bij Hexagoon het laatste stuk van een heel leuk paddenstoelenstofje. Ideaal voor een kleine baby. En deze kleine baby, Mathis, vertrekt binnenkort op zijn allereerste reis naar het buitenland. Samen met mama, papa en broer gaat hij genieten van een rustige gezinsvakantie in het warme zuiden. Ik wou iets maken wat ze ook op reis goed konden gebruiken, dus werd het paddenstoelenstofje omgevormd tot een speel-, zit, rol-, ligdeken voor buiten.

Bij haar zag ik zo'n deken al eens verschijnen, ze gaf me nog een goede tip en ik ging zelf aan de slag. De onderkant is gemaakt van een waterafstotende stof (het is een stuk van het tafellaken dat ik hier eerder al eens gebruikte), en tussen de bollenstof en de paddenstoelenstof zit nog een laagje fleece, zo is het een lekker zacht dekentje om op te liggen. Een witte paspelband maakt het geheel af.
En net zoals bij haar, zorgen twee banden voor een makkelijke 'sluiting' van het deken, eens het opgeplooid is. Nu kan het makkelijk overal meegenomen worden.

Van het restje stof werd nog een hobosack gemaakt. Die werd gevuld met absoluut onmisbaar gerief voor een baby mee op reis: tetradoeken, monddoekjes en luchtige bodykes.

De kleine kapoen, de jongste telg van de familie, is helemaal klaar voor zijn allereerste grote avontuur! Veel plezier Mathis!

girls just want to have fun (met tricot)!

2011-07-08T09:16:00.000+02:00

Beknopte handleiding

Neem een stuk tricot en wat elastische boordstof.

Knip uit de tricot een rechthoek en stik de middenachternaad.

Maak van de elastische boordstof twee 'banden', een smalle voor bovenaan een bredere voor onderaan (knip deze banden een stuk minder lang dan je tricotrechthoek).

Stik vast (terwijl je trekt aan de boordstof) op respectievelijk boven- en onderkant van je tricotlijfje.

Steek in de bovenste boordstofband een elastiek (om genante situaties zoals afzakkende bovenstukjes te vermijden).

Dit alles vraagt een half uurtje werk... en je hebt een elegant, sportief, luchtig topje!

Gecombineerd met een rok voor een dagje shoppen in de stad of een dagje strand.

Gecombineerd met een jeans voor een avondje stappen.

Laat die warme, zwoele dagen en avonden maar komen, want 'girls just want to have fun!'......

picknick in het groen

2011-07-06T08:41:00.000+02:00

Enkele maanden geleden begonnen ze bij ons in de buurt aan de heraanleg van het speelplein. De kinderen hadden op school mee mogen werken aan het 'ontwerp', en we keken er allemaal naar uit, want het beloofde heel wat te worden. Elke dag, op weg naar school, fietsten we er voorbij, en zagen we het plein veranderen in een heus speelparadijs.

De laatste schooldag kregen onze kinderen een 'uitnodiging' mee voor de officieuze opening van het speelplein. Nog geen officiële opening, want het is nog niet helemaal af, maar het is wel speelklaar, dus zondag mochten de kinderen mee de hekken openduwen en het plein gaan 'inspelen'.
En de speeltuin is prachtig! Speeltuigen voor groot en klein, fantastisch uitgewerkt tot in het kleinste detail. Ik wist meteen ... hier gaan wij de komende maand vele uurtjes doorbrengen.

Dus eenmaal thuis dook ik in mijn stoffenkast, op zoek naar grote lappen stof voor een picknickdeken en -tas. Ik vond enkele stukken van het 'alles-moet-weg-rek' uit onze Leuvense stoffenwinkel, en ging aan de slag. Het moest snel gaan, want ze beloofden mooi picknick weer....

Na enkele uurtjes naaiplezier, had ik een deken (in groen en geel) en een bijpassende tas. De tas is gemaakt volgens het eloleo-strandtas-patroon en is echt enorm groot. Handdoek, deken, picknick, schepjes, leesgerief, alles erin en ik had nog plaats over.

De twee vorige dagen was ik twee kinderen armer, nummer 1 en 3 waren uit logeren. De thuisblijvers werden verwend met een namiddagje picknick en spelen in de nieuwe speeltuin.

En het was...genieten! De 'tas+deken' zullen nog vaak gebruikt worden deze zomer....

bedankt juffen - tot volgend schooljaar !

2011-06-30T08:48:00.000+02:00

Het schooljaar is gedaan ... en wat is het weer voorbijgevlogen! Nu kunnen we weer genieten van twee maanden lang vakantie, heerlijk! Ik kijk daar altijd echt naar uit, net zoals de kindjes naar het einde toe schoolmoe worden, heb ik dat ook. Die dagelijkse routine zeg ik met heel veel plezier voor twee maanden even vaarwel. Vanaf 1 juli leven we helemaal volgens ons eigen ritme, niets hoeft, alles kan.

Ook voor de juffen van onze kindjes is het een welverdiende rust. Een schooljaar lang alles van zichzelf geven en met veel enthousiasme voor de klas staan, dat vraagt toch een gepast bedankje. Ik maakte voor elke juf een zonnebrilzakje, voor die zonnebril die ze hopelijk een hele vakantie lang nodig gaan hebben, want we wensen ze toch heel graag elke dag massa's zonneschijn!

Ik stak bij elk cadeautje nog een kaartje. Het idee van de envelopjes komt van bij haar.
Gewoon een strook dik papier in twee plooien, aan de randen dichtstikken en bovenaan sneed ik een kleine uitsparing om het kaartje er makkelijk uit te halen. Zo krijg je een origineel, zelfgemaakt bedankkaartje.

De zonnebrilzakjes werden verpakt in een klein bewaardoosje. En met een bijpassende bloemenbroche erbij, zeggen wij op deze manier: dank-je-wel lieve juffen! Tot volgend schooljaar!

elisanna

zet eens een rits op een 'hobo sack'

het hoesje dat niet meedeed

Vink with Pink

slapen in de auto

secret valentine

twee keer happy (in red)

het neem-je-zorgen-weg dekentje

voor baby Laura

blauw en hartjes voor Maite

even tussendoor

lente in mijn zetel en zelf paspel maken

hiep hiep hoera voor bram !

stofresten #2

van vaas naar tafelzeil naar boventransportvoet

mijn eerste...

M1 (oftewel Mathis 1 jaar)

stoffen papieren vliegtuigjes

verjaren in kleur

* uitslag give away *

Ik maak een Van Katoen tas. U ook?

geen naaisel maar ....

happy 2012 * geel en oranje * give away

bambi's en ninja's onder de kerstboom

koekjes in zakjes met sterren

boleo in black

blij maal twee

chocolademousse voor 2 // secret santa

op tijd kerstwensen

less is more

over een slechte maandag en de postbode die bracht

geel en roos

kunt u haken?

kleurrijke vlinders

het vierde leerjaar gaat aan de slag voor Music for Life

zo maakt u het zelf, de clutch

uitslag give away

nummer 1 !

geef eens een 'hobo sack' cadeau

een clutch om weg te geven * give away *

elisabeth legt uit

de Klara van bij Den Beer

de rok bij de boleo

een glitterrok voor de gelegenheid

zes dikke zoenen voor Fien!

en nog een cadeautje

komt u even binnen kijken?

appels en sterrensneeuw

stofresten #1

let's boleo!

IKEA ALEX 401.962.41

* uitslag give away *

hulpje voor de tandenfee

ééntje-uit-de-oude-doos en dank-je-wel!

jarig zijn en cadeautjes *give away*

Orde in de wanorde

geen strand zonder tas

huistextiel wordt knuffeltextiel

pyjama voor een friemelbeest

twee kleine tasjes voor twee kleine meisjes

voor een jong naaistertje

de broek die hopelijk nooit gedragen zal worden

snelle turnzakjes

voor Fran

terug van weggeweest...

vakantie!

mama, vanaf nu koop je geen stof meer!

over walvissen, tricot en veel onderhandelen

schrijven en lezen op vakantie

de perfecte tricot rok

de uiltjes van Elisabeth en Anna

op een grote paddenstoel ....

girls just want to have fun (met tricot)!

picknick in het groen

bedankt juffen - tot volgend schooljaar !

jarig zijn en cadeautjes give away