feest versus verdriet

Zaterdag wordt een dubbele dag.  Een dag van feest en verdriet. 

Zoals sommigen onder jullie wellicht al weten gaan onze kinderen naar de school in Heverlee, de school betrokken bij het tragische busongeval een week geleden.  Sindsdien staat onze wereld stil.  We voelen pijn en verdriet, de gevoelens zijn haast ondraaglijk.  De onwezenlijkheid van het hele gebeuren is zo groot, zo moeilijk te vatten.  Temeer daar we veel betrokken mensen goed kennen, ouders die een kind verloren, kinderen die een broer of zus verloren, kinderen die hun papa verloren.  Onze kinderen voelen het verdriet van hun vriendjes.  Maar we voelden ook meteen dat kinderen sterk zijn, en het goed een plaats konden geven.  Ze worden op school dan ook fantastisch goed opgevangen, en dat zal nog even nodig zijn.  Hun lach horen doet goed, maar dan ook weer pijn.  Te weten dat we van andere kinderen de hemelse lach niet meer zullen horen.

Het waren moeilijke dagen, het is een moeilijke week, en het worden nog moeilijke maanden.  En we kunnen maar één ding doen, er zijn voor diegenen die een verschrikkelijk verlies met zich meedragen.

Deze week wordt een week van afscheid, een week waar ik enorm tegenop zie.  Een week waar we voordien, voor dit alles gebeurde, naar uitkeken, want deze week, verjaart onze dochter.  Zaterdag wordt ze acht jaar, en zaterdag staat voor ons in het teken van afscheid, met de geplande begrafenissen die dag.  Onze dochter heeft al veel gehuild, ook om haar verjaardag.  Haar dag, die ze ziet verdwijnen.  Haar dag, waarop iedereen gaat huilen.  Haar dag, waarop ze alleen maar wil feesten. 

Een feest komt er, na het verdriet.  We gaan als ouders enorm ons best doen om snel terug een lach op ons gezicht te toveren, de tranen weg te vegen.  Voor ons meisje.  Voor het geluk dat wij hebben als gezin.  Een geluk dat we nog meer koesteren als voorheen.

Ik had allerlei zelfmaakspullen gepland voor Anna.  De stof was gekocht, net als de vorige keer wou ik van haar verjaardag iets bijzonders maken.  De slinger was al klaar voor we verstomd werden door het verdriet.  De rok was half klaar.  En de rest, daar was ik nog niet aan begonnen.  En dat is ook niet meer gebeurd.  Terwijl ik vroeger altijd rust vond in het naaien, lukte het me nu niet meer.  Ik was al blij als ik elke dag iets eetbaars voor de kinderen op tafel kreeg.  Meer ging niet.  Het gaat nu stilaan beter, we pakken ons leven terug op, we moeten verder.  Maar het gaat langzaam. Langzaam zal ik terug plezier krijgen in het creëren van iets moois, maar het vraagt tijd.

Dus, de slinger hangen we op, en de rok zal voor de zomer zijn.  Ter compensatie zal ik de dochter overladen met veel kleine cadeautjes, overal bijeen gesprokkeld.  Heel veel kusjes en knuffels.  Want mijn moederhart voelt zich schuldig, heel schuldig.
We gaan ons best doen, als mama en papa, deze zaterdag.  De dag van feest versus verdriet.