slapen in de auto

Vannacht vertrekken we voor een weekje naar de sneeuw.  Naar veel sneeuw, en veel kou (en dit terwijl ik nu net snak naar de lente, maar dit even terzijde).  We nemen mee: veel warme kleren, veel eten, veel spelletjes, veel boeken en puzzels... en ook veel kussens.  Want we rijden midden in de nacht, tijdens slaaptijd dus.  De chauffeur van dienst, mijn lieftallige echtgenoot, kruipt vrijdagnamiddag al vroeg onder de wol, om dan de hele nacht wakker te kunnen blijven en ons veilig te vervoeren 800 kilometers lang.  Maar de vier kinderen en ik, wij kijken vrijdagavond eerst nog naar een filmpje en gaan pas laat slapen.  Om twee uur 's nachts, vertrektijd, zijn we bijgevolg nog moe, nog heel moe, en willen we rustig verder slapen in de auto.  Dekens gaan mee, die hebben we hier nog met hopen liggen (en Anna neemt haar nieuw exemplaar mee), maar deze keer (en dat vergaten we de andere jaren steevast) ook kussens.  Want leg u maar eens enkele uren tegen de autodeur of half tegen uw buur.  Niet comfortabel, ziet u.  Dus liet ik elk kind plus mezelf een stofje kiezen, en daar werd een kussensloop van gemaakt.  Geen geruzie dus, ieder heeft zijn eigen exemplaar, groot genoeg om zich tegen te nestelen tijdens de lange rit. 

Nu ga ik snel nog wat inpakken (dat doe ik dus echt niet graag!), en dan zijn we klaar voor een weekje echt winteren.  En als we terug komen, verwacht ik lente en zonneschijn.  Kunnen de thuisblijvers daar alstublieft voor zorgen, want ik vrees dat ik dan geen dag langer echte koude kan verdragen.....