elisabeth legt uit

Vorige dinsdag gaf Elisabeth haar spreekbeurt op school.  Toen ze een tijdje geleden hun onderwerp moesten kiezen, verkondigde ze trots dat ze haar spreekbeurt wou geven over .... naaien.  De juf vond het een heel creatief idee, en daar kan ik haar alleen maar gelijk in geven.  Samen begonnen we meteen te brainstormen, hoe wou ze het aanpakken, wat wou ze vertellen, en hoe leg je deze passie uit aan een stel 9-jarige jongens en meisjes. 

Tijdens haar spreekbeurt legt Elisabeth uit wat je allemaal nodig hebt om aan de slag te kunnen gaan met de naaimachine.  Ze trok foto's van alle 'attributen', die verwerkten we dan samen in een groot aangekleed bord.  De foto's werden omrand met stoffen kadertjes en op het bord naaiden we als versiering nog een hele rits knopen.  Het uitkiezen van de stofjes, het samenstellen van de compositie, het knippen en plakken...het was een heel fijn creatief moeder-dochter moment.  We hebben er heerlijk van genoten.
Ze schreef haar tekst aan de hand van de foto's.  Een leuke, luchtige tekst, waar ze op een heel eenvoudige manier uitlegt hoe je eraan moet beginnen, aan een creatief naai-project.

Voor de geïnteresseerden, hier integraal haar volledige tekst:

SPREEKBEURT VAN ELISABETH ADONS – vierde leerjaar – nummer 1

Beste klasgenootjes en juf,
Ik ga mijn spreekbeurt doen over naaien. Mijn mama volgt naailessen en zij leert het dan ook aan mij.
Het is niet zo gemakkelijk maar wel heel leuk. Zo kan je heel leuke en toffe dingen maken.
Vandaag ga ik jullie uitleggen wat je allemaal nodig hebt om aan de slag te gaan. En daarna geef ik jullie een kleine demonstratie.

1. Allereerst heb je natuurlijk een naaimachine nodig. Er bestaan heel veel soorten naaimachines. Dit is de naaimachine van mijn mama, waar ik ook op mag naaien.
2. Dan heb je een patroon nodig. Een patroon is een papier in de vorm van wat je wilt maken. Dit is bijvoorbeeld het patroon om een polsbandje te maken. Hier zie je het bandje, dat heeft een vriendin van mijn mama gemaakt voor mijn verjaardag.
3. Als je je patroon hebt dan moet je stof kiezen. Je hebt heel veel verschillende soorten stoffen, zoals deze. Mijn mama heeft veel manden vol met kleurrijke stoffen. Zo heb ik altijd veel keuze. En soms ga ik ook mee naar de winkel om nieuwe stoffen te kiezen.
4. Nu heb je dus je patroon en je stof en moet je het patroon op de stof tekenen. Dat doe je met een krijtpotlood. Dat is een soort krijt waarmee je rond je patroon tekent. Waarom doen we dat niet met een gewone stift? Dat is omdat stiftlijnen niet meer uit de stof gaan en krijtlijnen wel.
5. Soms moet je bij het tekenen van je patroon een lintmeter gebruiken om de afmetingen te controleren.
6. Nu is het patroon overgenomen op de stof en moet je het uitknippen. Dat doen we met een stofschaar, dat is een speciale schaar waarmee je alleen in stof mag knippen en niet in papier omdat anders de schaar kapot gaat.
7. Als we alle stukken stof hebben uitgeknipt, dan spelden we de stukken die samen genaaid moeten worden mooi op elkaar.
8. Dan kies je garen uit dat bij je stof past. Je klos garen moet je bovenaan in je naaimachine steken. En je moet van dezelfde kleur ook garen op je spoel zetten. Deze spoel zet je onderaan in je naaimachine. Dit is omdat je ook onderaan je stof moet stikken. (Ik toon mijn polsbandje en toon welk stiksel van de bovendraad is en welk van de spoeldraad is).
9. Je hebt nu al je voorbereidingen gedaan om te naaien. Ik ga zo meteen tonen hoe je de naaimachine moet gebruiken. Als je fout genaaid hebt, is dat niet zo’n groot probleem want dan kan je een tornmesje gebruiken. Met dit mesje kan je wat je fout hebt gestikt terug losmaken en dan kan je dat stukje opnieuw naaien.

Nu ga ik tonen hoe je moet werken met een naaimachine.

DEMONSTRATIE: naaien van een kussentje. Ik leg uit terwijl ik aan het stikken ben.
En hier zijn enkele dingen die ik zelf heb gemaakt (ik toon mijn kussentjes, uitltje en draagtasje), en ik heb ook voor elk van jullie een sleutelhanger gemaakt.
Zo, dit was mijn spreekbeurt. Ik hoop dat jullie het fijn vonden. Als er nog vragen zijn mag je die stellen, ondertussen deel ik de sleutelhangers uit.
Bedankt voor het luisteren!

(Nota voor de aandachtige lezer: het polsbandje waarover Elisabeth praat tijdens haar spreekbeurt, werd gemaakt door Joëlle, beter gekend als blogster Joppe)

Wat de dochter vooral ook heel belangrijk vond, was dat ze een demonstratie kon laten zien. Fier als ze is, wou ze graag haar klasgenootjes live tonen hoe ze overweg kan met de naaimachine. Die demo moest dus zeker verwerkt worden in haar spreekopdracht. En met de juf werd afgesproken dat mama erbij aanwezig mocht zijn, als 'bewaker' van de naaimachine.

Thuis werd er dan ook grondig geoefend, zodat ze in de klas helemaal zelfstandig te werk kon gaan.

In de klas, met een hele bende kinderen rond haar, deed ze het even goed.  Geen spatje zenuwen kwamen eraan te pas.  En weet u wat zo leuk was, terwijl ze aan het naaien was (met 26 paar ogen op haar vingers gericht) gaf ze heel rustig uitleg bij alles wat ze deed: hechten, voetje omhoog/omlaag, pedaal induwen, positioneren van de stof, een hoek maken... 
Het was heel fijn om te zien hoe enthousiast de klasgenootjes waren.  Zelfs de jongens stonden mee op de eerste rij om het allemaal goed te bekijken.  En terwijl Elisabeth bezig was met haar demonstratie stelden er al enkele pientere kinderen vragen: waarom die speldjes, waarom is die stof binnenstebuiten, waarvoor dient dat pinnetje en zo verder.  Elke vraag kreeg een gevat antwoord van de naaister herself.

Zo'n spreekbeurt vanop de eerste rij meemaken, het is toch een hele belevenis als mama.  Ik was apetrots, van begin tot einde.  En ik heb echt zo intens genoten van het meebeleven van de hele klas, zo prachtig om te zien dat een bende 9-jarige kinderen vol van bewondering en verwondering kan staan.

Ik denk dat onze dochter door haar spreekbeurt de naaimicrobe heeft doorgegeven aan heel wat van haar vrienden.  Toen de juf achteraf vroeg wie er nu ook zin had gekregen om met een naaimachine aan de slag te gaan, gingen er enorm veel vingertjes in de lucht, inclusief de vinger van de juf! 
Misschien is het wel een leuk idee als klasproject , het enthousiasme is er al, en dat is al heel veel!

Ter gelegenheid maakte de dochter voor al haar klasgenootjes een sleutelhanger.  En ook hier ging ze heel zorgvuldig te werk, mooi rond stikken, dat lukte haar verbazingwekkend goed.  Op elke sleutelhanger flockte ze de eerste letter van de voornaam van de kinderen.  Ze heeft er heel wat uurtjes tijd in gestoken, maar het resultaat is zo tof!

Trouwens, dit is ook een ideaal stofresten projectje.  Wij haalden onze inspiratie om ze te maken hier.

U ziet het al, onze dochter is er helemaal mee weg.  Vanaf nu delen we onze passie, u zal zeker nog van haar horen!